El Último Pasillo
A nadie le sienta bien el cementerio
(Ni al ministro ni al peón)
Son todos carne del rumor
Comparte el cura un callejón
Con quien no tuvo pan ni peces
Y ahora son, entre lombrices
Huesos de desolación
Dicen que en la noche ruega descanso
Y escucha en soledad serenatas y cantos
Es el último pasillo
Y en la muerte entenderás
Que siempre ha sido de arena tu castillo
(Oh, oh, oh)
Es el último pasillo, llega el fin de la espiral
Donde la conciencia empuña su martillo
No son más que cifras en un inventario
(Crece la tripulación)
Quién viera así al gobernador
Marchito y mudo en un jardín
En el que no existen las clases
Todos son, bajo esas cruces, polvo purificador
Dicen que en la noche ruega descanso
Y escucha en soledad serenatas y cantos
Es el último pasillo y en la muerte entenderás
Que siempre ha sido de arena tu castillo
(Oh, oh, oh)
Es el último pasillo, llega el fin de la espiral
Donde la conciencia empuña su martillo
Y aquí estás tú, rodeado de amigos
Brujas, borrachos, bandidos
Niños de balas perdidas
Crímenes de despacho, suicidas
Marineros de buques hundidos
Condes, duques libertinos
Y una jauría de cuerpos presentes
Duermen cerquita y aprietan los dientes
Es el último pasillo y en la muerte entenderás
Que siempre ha sido de arena tu castillo
(Oh, oh, oh)
Es el último pasillo, llega el fin de la espiral
Donde la conciencia empuña su martillo
De Laatste Gang
Niemand staat goed in het kerkhof
(Geen minister, geen arbeider)
Ze zijn allemaal vlees van het gerucht
De priester deelt een steeg
Met wie geen brood of vissen had
En nu zijn ze, tussen de wormen
Botten van wanhoop
Ze zeggen dat hij 's nachts om rust vraagt
En in eenzaamheid serenades en gezangen hoort
Het is de laatste gang
En in de dood begrijp je
Dat je kasteel altijd van zand is geweest
(Oh, oh, oh)
Het is de laatste gang, het einde van de spiraal
Waar het geweten zijn hamer heft
Het zijn niet meer dan cijfers in een inventaris
(De bemanning groeit)
Wie zou de gouverneur zo zien
Verdord en stil in een tuin
Waar geen klassen bestaan
Iedereen is, onder die kruisen, zuiver stof
Ze zeggen dat hij 's nachts om rust vraagt
En in eenzaamheid serenades en gezangen hoort
Het is de laatste gang en in de dood begrijp je
Dat je kasteel altijd van zand is geweest
(Oh, oh, oh)
Het is de laatste gang, het einde van de spiraal
Waar het geweten zijn hamer heft
En hier ben jij, omringd door vrienden
Heksen, dronkaards, bandieten
Kinderen van verloren kogels
Kantoormisdaden, zelfmoordenaars
Zeelieden van gezonken schepen
Graven, losbandige hertogen
En een roedel aanwezige lichamen
Ze slapen dichtbij en klemmen hun tanden op elkaar
Het is de laatste gang en in de dood begrijp je
Dat je kasteel altijd van zand is geweest
(Oh, oh, oh)
Het is de laatste gang, het einde van de spiraal
Waar het geweten zijn hamer heft