Nada Igual
Tantas veces, pregunté al olvido
¿Cómo olvidar, lo que fue, lo que ha sido?
Como si fuera
Por perder la llave para ya no volver a entrar
En un día cualquiera y quedarse fuera
Intentando recordar
Una cara con o sin nombre en una ciudad
Con sabor a caricias y agua de sal
¿Dónde se perdieron las lágrimas de mi soledad?
En las calles desiertas de un domingo otoñal
Nunca viviré nada igual
El perfil de los años de fina madera está tallado y
No ha dejado rastro alguno de tu figura
Para mí su forma definida permanecerá
Tal palpable escultura de tu eterna hermosura
Con el tiempo seguirá
Esperando una mañana nueva para despertar
Y dejar atrás tu sueño prolongado
Te preguntaré si quieres, tal vez, continuar
Con lo nuestro tal como lo habíamos dejado
Y así encontrarte a mi lado
Nunca viviré, nada igual
Niets Vergelijkbaars
Zoveel keer vroeg ik aan de vergetelheid
Hoe te vergeten, wat was, wat is geweest?
Alsof het was
Om de sleutel te verliezen zodat ik niet meer naar binnen kan
Op een willekeurige dag en buiten blijven staan
Proberend te herinneren
Een gezicht met of zonder naam in een stad
Met de smaak van strelingen en zout water
Waar zijn de tranen van mijn eenzaamheid gebleven?
In de verlaten straten van een herfstzondag
Ik zal nooit iets vergelijkbaars beleven
De contour van de jaren van fijn hout is gekerfd en
Heeft geen spoor van jouw figuur achtergelaten
Voor mij zal de gedefinieerde vorm blijven
Als een tastbaar beeld van jouw eeuwige schoonheid
Met de tijd zal het voortduren
Wachtend op een nieuwe ochtend om wakker te worden
En jouw verlengde droom achter te laten
Ik zal je vragen of je misschien verder wilt gaan
Met ons zoals we het hadden achtergelaten
En zo jou aan mijn zijde te vinden
Ik zal nooit iets vergelijkbaars beleven
Escrita por: Wells (Gb) Chris, Clara Sanabras