最終列車 (Last Train)
いつのまに乗っていたかはわからないトランク
itsunomani notte ita ka wa wakaranai toranku
ひとつで席についてたのねえ僕らは
hitotsu de seki nitsui teta no ne e bokura wa
どこへ向かっているんだろうね？片道切符
doko e mukatte iru ndarou ne? katamichi kippu
限定の列車はもうスピードで線路の
gentei no ressha wa mō supīdo de senro no
終わりを目指してる辿り着く場所が
owari o mezashi teru tadoritsuku basho ga
どこかなんて誰にもわからないのです
doko ka nante darenimo wakaranai nodesu
次は終点、終点しろは静かに
tsugi wa shūten, shūten shiro wa shizuka ni
うつむき座ってた黒は涙を流し
utsumuki suwatteta kuro wa namida o nagashi
窓を叩き祈った爆然とした不安は
mado o tataki inotta bakuzento shita fuan wa
幻さ僕らにできることは限られ
maboroshi sa bokura ni dekiru koto wa kagira re
てる知ってるのに拭えないのは実際が
teru shitterunoni nuguenai no wa jittai ga
掴めないからねえどうして僕らまだ
tsukamenaikara ne e dōshite bokura mada
未来が見えないの？生まれた時から決まってた
mirai ga mienai no? umareta toki kara kimatteta
なんて頭の中で何度もリフレインし
nante atama no naka de nando mo rifurein shi
てる止まらない列車は終点を超えて中を
teru tomaranai ressha wa shūten o koete chū o
舞う記憶よ星のように走れ走れ僕
mau kioku yo hoshinoyōni hashire hashire boku
のちょうど真ん中を貫いて最後に握った手がか
no chōdo man'naka o tsuranuite saigo ni nigitta te ga ka
ってさよならが言えなかったの思い出して僕は
tte sayonara ga ienakatta no oomoidashite boku wa
Laatste Trein
Wanneer ik ben ingestapt weet ik niet meer, een koffer
Met z'n tweeën zaten we op onze plek, oh wij
Waarheen zijn we op weg, vroegen we ons af? Enkele reis
De speciale trein versnelt nu op de rails
Richting het einde, de plek waar we aan zullen komen
Maar niemand weet waar dat precies is
De volgende halte is het eindpunt, zo heet het, dus
Ik zat stil met mijn hoofd naar beneden, de zwartheid
Trilt op de ramen, ik bad, de golvende angst
Is een illusie, we weten dat onze mogelijkheden beperkt zijn
Hoewel ik weet dat het niet te negeren valt, de werkelijkheid
Die we niet kunnen grijpen, hoe kan het dat wij nog steeds
De toekomst niet zien? Het was al bepaald vanaf de dag dat we geboren werden
In mijn hoofd weerklinkt het steeds weer, dat
De trein stopt niet, gaat door het eindpunt heen, herinneringen
Dansen rond, als sterren, kom op, kom op, ik
Doorboor precies het midden en de laatste hand die ik vasthield
Had geen kans om afscheid te nemen, denk daar aan, ik.