Simon
En la sala de un hospital
A las 9:43 nació Simón
Es el verano del '56
El orgullo de Don Andrés
Por ser varón
Fue criado como los demás
Con mano dura con severidad
Nunca opinó
Cuando crezcas vas a estudiar, la misma vaina que tu papa
Óyelo bien, tendrás que ser gran un varón
Al extranjero se fué Simón
Lejos de casa se le olvidó aquel sermón
Cambió la forma de caminar, usaba falda, lapiz labial
Y un carterón
Cuenta la gente que un dia el papá, fue a visitarlo sin avisar, vaya que error
Y una mujer le habla al pasar
Le dijo, Hola que tal papa
Como te va?
No me conoces, yo soy Simón
Simón tu hijo, El gran Varón
No se puede corregir a la naturaleza
Palo que nace dobla'o, jamas su tronco endereza
No se puede corregir a la naturaleza
Palo que nace dobla'o, jamas su tronco endereza
No se puede corregir a la naturaleza
Palo que nace dobla'o, jamas su tronco endereza
Se dejo llevar, por lo que dice la gente
Su padre jamás le hablo
Lo abandonó para siempre
No se puede corregir a la naturaleza
Palo que nace dobla'o, jamas su tronco endereza
Y no te quejes andre
No te quejes por nada
Si del cielo te cae limones aprende hacer limonada
Andrés
Simón
Andrés
Simón
No se puede corregir a la naturaleza
Palo que nace dobla'o, jamas su tronco endereza
Y mientras pasan los años
El viejo cediendo un poco
Simón ya ni le escribia
Andrés estaba furioso
No se puede corregir a la naturaleza
Palo que nace dobla'o, jamas su tronco endereza
Por fin hubo noticias
De donde su hijo estaba
Andrés nunca olvidó el dia
De esa triste llamada
Ay lelelele, ay lelele, ay leleleee
Ay lelele, ay lelele, ay leleleeee
En la sala de un Hospital
De una extraña enfermedad
Murió Simón
Es el verano del 86
Al enfermo de la cama 10
Nadie lloró
Simón, Simón
Simón
No se puede corregir a la naturaleza
Palo que nace dobla'o, jamas su tronco endereza
Ay que tener compasión
Basta de moraleja
Y el que este libre de pecado, el que tire la primera piedra
No se puede corregir a la naturaleza
Palo que nace dobla'o, jamas su tronco endereza
El que nunca perdona
Tiene el destino cierto
De vivir amargos recuerdos en su propio invierno
Ay lelele, ay lelele
Simon
In de zaal van een ziekenhuis
Om 9:43 werd Simón geboren
Het is de zomer van '56
De trots van Don Andrés
Omdat hij een jongen is
Hij werd opgevoed zoals de anderen
Met harde hand en strengheid
Hij had nooit een mening
Als je groot bent ga je studeren, dezelfde troep als je vader
Luister goed, je moet een echte man zijn
Naar het buitenland ging Simón
Ver weg van huis vergat hij die preek
Hij veranderde zijn manier van lopen, droeg een rok, lippenstift
En een grote tas
De mensen zeggen dat op een dag zijn vader, hem zonder aankondiging bezocht, wat een fout
En een vrouw sprak hem voorbij
Ze zei, Hallo, hoe gaat het papa?
Hoe gaat het met je?
Je kent me niet, ik ben Simón
Simón, je zoon, de grote man
Je kunt de natuur niet corrigeren
Een kromme tak, recht zijn stam nooit
Je kunt de natuur niet corrigeren
Een kromme tak, recht zijn stam nooit
Je kunt de natuur niet corrigeren
Een kromme tak, recht zijn stam nooit
Hij liet zich leiden door wat de mensen zeggen
Zijn vader sprak nooit meer met hem
Hij verliet hem voor altijd
Je kunt de natuur niet corrigeren
Een kromme tak, recht zijn stam nooit
En klaag niet André
Klaag om niets
Als er citroenen uit de lucht vallen, leer dan limonade maken
Andrés
Simón
Andrés
Simón
Je kunt de natuur niet corrigeren
Een kromme tak, recht zijn stam nooit
En terwijl de jaren verstrijken
Geeft de oude man een beetje toe
Simón schreef hem al niet meer
Andrés was woedend
Je kunt de natuur niet corrigeren
Een kromme tak, recht zijn stam nooit
Eindelijk waren er nieuws
Over waar zijn zoon was
Andrés vergat nooit de dag
Van dat treurige telefoontje
Ay lelelele, ay lelele, ay leleleee
Ay lelele, ay lelele, ay leleleeee
In de zaal van een ziekenhuis
Van een vreemde ziekte
Overleed Simón
Het is de zomer van '86
De zieke van bed 10
Niemand huilde
Simón, Simón
Simón
Je kunt de natuur niet corrigeren
Een kromme tak, recht zijn stam nooit
Oh, heb medelijden
Genoeg met de moraal
En wie zonder zonden is, laat de eerste steen werpen
Je kunt de natuur niet corrigeren
Een kromme tak, recht zijn stam nooit
Wie nooit vergeeft
Heeft een zekere bestemming
Om bittere herinneringen te leven in zijn eigen winter
Ay lelele, ay lelele