El Gran Varón
En la sala de un hospital
A las 9:43, nació Simón
Es el verano del 56
El orgullo de don Andrés por ser varón
Fue criado como los demás
Con mano dura, con severidad
Nunca opinó
Cuando crezcas, vas a estudiar
La misma vaina que tu papá
Óyelo bien
Tendrás que ser un gran varón
Al extranjero, se fue Simón
Lejos de casa, se le olvidó aquel sermón
Cambió la forma de caminar
Usaba falda, lápiz labial y un carterón
Cuenta la gente que, un día, el papá
Fue a visitarlo sin avisar, ¡vaya, qué error!
Una mujer le habló al pasar
Le dijo: Hola, ¿qué tal, papá? ¿Cómo te va?
No me conoces, yo soy Simón
Simón, tu hijo, el gran varón
No se puede corregir a la naturaleza
Palo que nace dobla'o jamás su tronco endereza
No se puede corregir a la naturaleza
Palo que nace dobla'o jamás su tronco endereza
No se puede corregir a la naturaleza
Palo que nace dobla'o jamás su tronco endereza
Se dejó llevar
Por lo que dice la gente
Su padre jamás le habló
Lo abandonó para siempre
No se puede corregir a la naturaleza
Palo que nace dobla'o jamás su tronco endereza
No te quejes, Andrés
No te quejes por nada
Si del cielo te caen limones
Aprende a hacer limonada
No se puede corregir a la naturaleza
Palo que nace dobla'o jamás su tronco endereza
Y mientras pasan los años
El viejo, cediendo un poco
Simón ya ni le escribía
Andrés estaba furioso
No se puede corregir a la naturaleza
Palo que nace dobla'o jamás su tronco endereza
Por fin, hubo noticias
De donde su hijo estaba
Andrés nunca olvidó el día
De esa triste llamada
En la sala de un hospital
De una extraña enfermedad, murió Simón
Es el verano del 86
Al enfermo de la cama 10, nadie lloró
Simón, Simón
Simón
No se puede corregir a la naturaleza
Palo que nace dobla'o jamás su tronco endereza
Hay que tener compasión
Basta ya de moraleja
El que esté libre de pecado
Que tire la primera piedra
No se puede corregir a la naturaleza
Palo que nace dobla'o jamás su tronco endereza
El que nunca perdona
Tiene destino cierto
De vivir amargo recuerdo
En su propio infierno
No se puede corregir a la naturaleza
Palo que nace dobla'o jamás su tronco endereza
De Grote Man
In de zaal van een ziekenhuis
Om 9:43, werd Simón geboren
Het is de zomer van '56
De trots van don Andrés om een man te zijn
Hij werd opgevoed zoals de anderen
Met strenge hand, met hardheid
Hij had nooit een mening
Als je groot bent, ga je studeren
Dezelfde troep als je vader
Hoor goed
Je moet een grote man zijn
Naar het buitenland, ging Simón
Ver weg van huis, vergat hij die preek
Veranderde de manier van lopen
Droeg een rok, lippenstift en een grote tas
De mensen zeggen dat, op een dag, zijn vader
Hem zonder aankondiging bezocht, wat een fout!
Een vrouw sprak hem aan
Ze zei: Hoi, hoe gaat het, papa? Hoe gaat het met je?
Je kent me niet, ik ben Simón
Simón, je zoon, de grote man
Je kunt de natuur niet corrigeren
Een kromme tak recht nooit zijn stam
Je kunt de natuur niet corrigeren
Een kromme tak recht nooit zijn stam
Je kunt de natuur niet corrigeren
Een kromme tak recht nooit zijn stam
Hij liet zich leiden
Door wat de mensen zeggen
Zijn vader sprak nooit meer met hem
Hij verliet hem voor altijd
Je kunt de natuur niet corrigeren
Een kromme tak recht nooit zijn stam
Klaag niet, Andrés
Klaag om niets
Als er citroenen uit de lucht vallen
Leer dan limonade maken
Je kunt de natuur niet corrigeren
Een kromme tak recht nooit zijn stam
En terwijl de jaren verstrijken
Geeft de oude man een beetje toe
Simón schreef hem niet eens meer
Andrés was woedend
Je kunt de natuur niet corrigeren
Een kromme tak recht nooit zijn stam
Eindelijk, er was nieuws
Over waar zijn zoon was
Andrés vergat nooit de dag
Van dat treurige telefoontje
In de zaal van een ziekenhuis
Overleed Simón aan een vreemde ziekte
Het is de zomer van '86
Bij de zieke in bed 10, huilde niemand
Simón, Simón
Simón
Je kunt de natuur niet corrigeren
Een kromme tak recht nooit zijn stam
Je moet medelijden hebben
Genoeg met de moraal
Wie zonder zonden is
Gooi de eerste steen
Je kunt de natuur niet corrigeren
Een kromme tak recht nooit zijn stam
Wie nooit vergeeft
Heeft een zekere bestemming
Om met bittere herinneringen
In zijn eigen hel te leven
Je kunt de natuur niet corrigeren
Een kromme tak recht nooit zijn stam