Doña Lelé
Doña Lelé no tiene casa, su techo
es ese puente, la calle es su balcón.
Doña Lelé de madrugada sale
por los caminos a saludar el sol.
Doña Lelé, la llaman loca
pero ninguno sabe ni entiende su aficción.
Lelé, Lelé, que cosa fue la que te robó la razón.
Lelé, Lelé, quiero saber a donde fue tu corazón.
Doña Lelé le habla a las flores,
les cuenta sus secretos, les canta su dolor.
Doña Lelé a las palomas
les ofrece una fiesta con todo su esplendor.
Doña Lelé por la vereda
adorna con guirnaldas muñecas de cartón.
Lelé, Lelé, que cosa fue...
Doña Lelé no tiene nada
pero lo tiene todo, su mundo y su ilusión.
Doña Lelé, eso que dicen
es porque no conocen la vida y su valor.
Doña Lelé, no hay que hacer caso
porque ellos están cuerdos y no saben de amor.
Lelé, Lelé, que cosa fue...
Mevrouw Lelé
Mevrouw Lelé heeft geen huis, haar dak
is die brug, de straat is haar balkon.
Mevrouw Lelé gaat 's ochtends vroeg
langs de paden om de zon te begroeten.
Mevrouw Lelé, ze noemen haar gek,
maar niemand weet of begrijpt haar passie.
Lelé, Lelé, wat heeft je verstand gestolen?
Lelé, Lelé, ik wil weten waar je hart is gebleven.
Mevrouw Lelé praat met de bloemen,
vertelt ze haar geheimen, zingt haar verdriet.
Mevrouw Lelé biedt de duiven
een feest aan in al zijn pracht.
Mevrouw Lelé versiert de stoep
met slingers van kartonnen poppen.
Lelé, Lelé, wat heeft je verstand...
Mevrouw Lelé heeft niets,
maar ze heeft alles, haar wereld en haar droom.
Mevrouw Lelé, wat ze zeggen
is omdat ze het leven en zijn waarde niet kennen.
Mevrouw Lelé, je moet niet luisteren,
want zij zijn bij zinnen en weten niets van liefde.
Lelé, Lelé, wat heeft je verstand...