395px

Larga Camino a Casa

Coma

Daleka Droga Do Domu

Pierwszy podmuch wiosny budzi lęk,
Porcja ciepłych złudzeń przenika do serc,
Ptaki oszalałe fruną z drzew,
Mocniej czuję każdy mały smak i żal,
Każdy strach i gniew.

Ile jeszcze we mnie wiary,
Ile jeszcze we mnie samym sił,
Na nowe dni, ile szans?
Ile jeszcze we mnie wiary,
Ile jeszcze we mnie samym sił
By dalej żyć, w taki czas?

Obezwładniająca siła dnia,
Siła, z jaką w miastach odradza się maj,
Chciałoby się zacząć jeszcze raz,
Chciałoby odnaleźć zmarnowany czas,
Utracony blask.

Ile jeszcze we mnie wiary,
Ile jeszcze we mnie samym sił,
Na nowe dni, ile szans?
Ile jeszcze we mnie wiary,
Ile jeszcze we mnie samym sił
By dalej żyć, w taki czas?

Larga Camino a Casa

El primer soplo de primavera despierta miedo,
Una dosis de ilusiones cálidas se filtra en los corazones,
Los pájaros enloquecidos vuelan desde los árboles,
Siento más fuerte cada pequeño sabor y dolor,
Cada miedo y enojo.

¿Cuánta fe queda en mí todavía?,
¿Cuánta confianza en mí mismo?,
¿Cuántas oportunidades para nuevos días?,
¿Cuánta fe queda en mí todavía?,
¿Cuánta confianza en mí mismo?
Para seguir viviendo, en este tiempo.

El poder paralizante del día,
El poder con el que en las ciudades renace mayo,
Uno desearía empezar de nuevo,
Uno desearía recuperar el tiempo perdido,
El brillo perdido.

¿Cuánta fe queda en mí todavía?,
¿Cuánta confianza en mí mismo?,
¿Cuántas oportunidades para nuevos días?,
¿Cuánta fe queda en mí todavía?,
¿Cuánta confianza en mí mismo?
Para seguir viviendo, en este tiempo?

Escrita por: Coma