Romance de La Reina Mercedes
Una dalia cuidaba Sevilla
en el parque de los Monparsié.
Ataviada de blanca mantilla
parecía una rosa de té.
De Madrid, con chistera y patilla,
vino un real mozo muy cortesano.
Que a Mercedes besó en la mejilla
pues son los niños primos hermanos.
Un idilio de amor empezó a sonreir.
Mientras cantan en tono menor
por la orillita del Guadalquivir.
María de las Mercedes
no te vayas de Sevilla.
Que el nardo trocar te puede
el color de tus mejillas.
Que quieras o que no quieras,
aunque tu no dices nada,
se nota por tus ojeras
que estás muy enamorada.
Rosita de Andalucía,
amor que prendió sus redes,
y puede ser que algun día,
amor te cueste la vida:
María de las Mercedes.
Una tarde de primavera
Merceditas cambió de color.
Y Alfonsito que estaba a su lado
fué y le dijo : ¿Que tienes mi amor?
Y lo mismo que una lamparita
se fué apagando la soberana.
Y las rosas que había en su carita
se le quedaron de porcelana.
Y Mercedes murió empezando a vivir.
Y en la Plaza de Oriente y dolor,
para llorarla fué todo Madrid.
María de las Mercedes
mi rosa más Sevillana,
porque te vas de mis redes
de la noche a la mañana.
De amores son mis heridas
y de amor mi desengaño,
al verte dejar la vida
a los dieciocho años.
Te vas camino del cielo
sin un hijo que te herede.
España viste de duelo
y el Rey no tiene consuelo:
María de las Mercedes.
Romance van Koningin Mercedes
Een dahlia bewaakte Sevilla
in het park van de Monparsié.
Gekleed in een witte mantilla
leek ze op een thee-roos.
Uit Madrid, met hoed en bakkebaarden,
kwam een echte heer, heel galant.
Die Mercedes op de wang kuste
want de kinderen zijn als broers en zussen.
Een idylle van liefde begon te glimlachen.
Terwijl ze zingen in mineur
langs de oever van de Guadalquivir.
Maria de las Mercedes
verlaat Sevilla niet.
Want de nardus kan je
de kleur van je wangen veranderen.
Of je het wilt of niet,
ook al zeg je niets,
het is te zien aan je wallen
dat je heel verliefd bent.
Roosje van Andalusië,
liefde die zijn netten spande,
en het kan zijn dat op een dag,
liefde je het leven kost:
Maria de las Mercedes.
Een middag in de lente
veranderde Merceditas van kleur.
En Alfonsito, die naast haar zat,
zei: Wat is er met je, mijn liefde?
En net als een lampje
verbleekte de koningin.
En de rozen op haar gezicht
bleven van porselein.
En Mercedes stierf terwijl ze begon te leven.
En op de Plaza de Oriente en in verdriet,
kwam heel Madrid om te rouwen.
Maria de las Mercedes
mijn meest Sevillaanse roos,
want je gaat uit mijn netten
van de ene op de andere dag.
Van liefde zijn mijn wonden
en van liefde mijn teleurstelling,
als ik je zie het leven verlaten
op achttienjarige leeftijd.
Je gaat de weg naar de hemel
zonder een kind dat je erft.
Spanje is in rouw gekleed
en de koning heeft geen troost:
Maria de las Mercedes.