Dom y María
Lo siento mucho, María intenté encontrarte
Dios sabe que hice todo por hallarte
Crucé el infierno solo por ti
Pero el destino decidió que fuera así
Le dije a Jack que abriera esa jaula
Mi corazón latía con tanta calma
Pensé que al fin la iba a abrazar
Y que todo el infierno iba a acabar
La vi tan bella como la recordaba
Su voz en mi mente aún me hablaba
La voz de Marcus me volvía a la realidad
María ya no estaba solo quedaba su paz
Cerré mis ojos, apreté el gatillo
Te fuiste en paz, mi amor, sin rencor ni ruido
Los Locust me quitaron todo lo que fui
Pero al menos, María te encontré, y ya te puedo dejar ir
Desde ese día ya no soy el mismo
Solo un soldado perdido en su abismo
El arma pesa más que mi dolor
Porque cada bala lleva tu amor
Camino entre ruinas, sin fe ni destino
Marcus me habla, pero sigo en lo mío
No hay Locust ni guerra que me haga sentir
Porque con tu adiós ya dejé de existir
Cerré mis ojos, apreté el gatillo
Te fuiste en paz, mi amor, sin rencor ni ruido
Los Locust me quitaron todo lo que fui
Pero al menos, María te encontré, y ya te puedo dejar ir
Dom en María
Het spijt me zo, María, ik heb geprobeerd je te vinden
God weet dat ik alles deed om je te bereiken
Ik heb de hel doorkruist alleen voor jou
Maar het lot besloot dat het zo moest zijn
Ik zei tegen Jack dat hij die kooi moest openen
Mijn hart klopte zo rustig
Ik dacht dat ik je eindelijk zou omhelzen
En dat de hel zou eindigen
Ik zag je zo mooi als ik me je herinnerde
Je stem sprak nog steeds in mijn hoofd
De stem van Marcus bracht me terug naar de realiteit
María was er niet meer, alleen je rust bleef
Ik sloot mijn ogen, drukte de trekker over
Je ging in vrede, mijn liefde, zonder wrok of geluid
De Locust hebben me alles afgenomen wat ik was
Maar in ieder geval, María, vond ik je, en nu kan ik je laten gaan
Sinds die dag ben ik niet meer dezelfde
Gewoon een soldaat verloren in zijn afgrond
Het wapen weegt meer dan mijn pijn
Want elke kogel draagt jouw liefde
Ik loop tussen de ruïnes, zonder geloof of bestemming
Marcus spreekt tegen me, maar ik blijf bij mezelf
Er zijn geen Locust of oorlog die me iets laten voelen
Want met jouw afscheid ben ik gestopt met bestaan
Ik sloot mijn ogen, drukte de trekker over
Je ging in vrede, mijn liefde, zonder wrok of geluid
De Locust hebben me alles afgenomen wat ik was
Maar in ieder geval, María, vond ik je, en nu kan ik je laten gaan