Zahir
This time around I won't hide behind my walls I built
Through time and all oceans tide.
Walls fall down, drowning atrophy in this tidal residue.
Come wash away this ferocious gravity reclaiming me from you.
In despair for far too long I've torn myself apart.
No more. I will heal as soon as pain allowes me to breathe.
From despair I've found hope, from this hope I found peace.
To let go, to let you rest in peace
Zahir
Deze keer zal ik me niet verstoppen achter de muren die ik heb gebouwd
Door de tijd en de getijden van de oceanen.
Muren vallen, verdrinkend in de atrofie van dit getijde-residu.
Kom en was deze woeste zwaartekracht weg die me van jou terugvordert.
In wanhoop al veel te lang heb ik mezelf uit elkaar getrokken.
Geen sprake van. Ik zal genezen zodra de pijn me weer laat ademen.
Uit wanhoop heb ik hoop gevonden, uit deze hoop vond ik vrede.
Om los te laten, om jou in vrede te laten rusten.