Roseret
Roseret de roses blanques,
qui mos ho havia de dir,
tan amics com érem antes,
que ara haguéssim de renyir!
Si hem renyit perquè hem renyit,
roseret del cor meu,
hem renyit per poca cosa;
Tu fé es teu, jo faré es meu.
Si la mar tornara tinta,
ses muntanyes paper fi,
t'escriuria una carteta
per lo molt que em fas patir.
Roseret de roses blanques,
qui mos ho havia de dir,
tan amics com érem antes,
que ara haguéssim de renyir!
Si hem renyit perquè hem renyit,
roseret del cor meu,
hem renyit per poca cosa;
Tu fé es teu, jo faré es meu.
Si la mar tornara tinta,
ses muntanyes paper fi,
t'escriuria una carteta
per lo molt, per lo molt,
per lo molt, que em fas patir.
Roseret
Roseret de rosas blancas,
quién lo hubiera dicho,
tan amigos como éramos antes,
que ahora tendríamos que pelear.
Si peleamos es porque peleamos,
rosal del corazón mío,
hemos peleado por poca cosa;
Tú haz lo tuyo, yo haré lo mío.
Si el mar volviera tinta,
las montañas papel fino,
te escribiría una cartita
por lo mucho que me haces sufrir.
Roseret de rosas blancas,
quién lo hubiera dicho,
tan amigos como éramos antes,
que ahora tendríamos que pelear.
Si peleamos es porque peleamos,
rosal del corazón mío,
hemos peleado por poca cosa;
Tú haz lo tuyo, yo haré lo mío.
Si el mar volviera tinta,
las montañas papel fino,
te escribiría una cartita
por lo mucho, por lo mucho,
por lo mucho, que me haces sufrir.