Lisboa De Paixões
Lisboa
Terra de todos e ninguém.
A que Deus deu o encanto.
A ti, cidade ninguém
Nua de mim em pranto
És luz divina de sol
E triste...
Tão triste de vento.
Mas é assim Lisboa, doída de choro
Que encaminho a alma do meu fado
Em direção aos becos do teu corpo.
Não és minha, não, Lisboa
És de Deus e Além,
Do mar e Universo.
Lisboa.
Já te escreveram de paixões
Corpos ardendo... Por ti!
E eu que já te cantei em versos sonhados!
Mas é assim Lisboa...
Lissabon van Passies
Lissabon
Land van allen en van niemand.
Waar God de betovering gaf.
Aan jou, stad van niemand
Naakt van mij in tranen.
Jij bent het goddelijke licht van de zon
En treurig...
Zo treurig van de wind.
Maar zo is het, Lissabon, pijnig van het huilen
Die de ziel van mijn fado leidt
In de richting van de steegjes van jouw lichaam.
Je bent niet van mij, nee, Lissabon
Je bent van God en daarbuiten,
Van de zee en het Universum.
Lissabon.
Ze hebben je al geschreven over passies
Lichamen brandend... Voor jou!
En ik die je al in gedichten heb bezongen!
Maar zo is het, Lissabon...