Fado
Será que sou lento por ser triste
Porque tudo julgo inútil e vão
E em terra nada mais me assiste
Que o refúgio de um navio na imensidão?
Ou será que sou triste por ser lento
Porque nunca me lanço ao vasto mundo
Só Lisboa junto ao Tejo é meu intento
Onde anônimo como sempre, me afundo
Não seria melhor seguir à deriva
Pelas vielas escuras da Mouraria?
Lá encontro muitos como eu, sem via
Os que vivem sem amor, fé, alegria
Fado
Ben ik traag omdat ik treurig ben
Omdat ik alles nutteloos en leeg vind
En op deze grond helpt niets me meer
Dan de schuilplaats van een schip in de uitgestrektheid?
Of ben ik treurig omdat ik traag ben
Omdat ik me nooit waag in de wijde wereld
Alleen Lissabon aan de Taag is mijn doel
Waar ik anoniem zoals altijd, wegzink
Zou het niet beter zijn om te drijven
Door de donkere steegjes van de Mouraria?
Daar vind ik velen zoals ik, zonder pad
Degenen die leven zonder liefde, geloof, vreugde
Escrita por: Custódio Castelo / J.slauerhoff