Os Solitarios
Na fria planície me quedo? em silêncio;
Um sol mortiço vai descendo a ocidente.
Pálida, a lua assoma ao firmamento.
Em fungos se expande a terra orvalhada.
Nos campos hirtos, sob o Verão quente
E fugaz, esconde-se o gelo eterno:
É o Inverno numa farsa de Verão.
Ainda se ouvem os chocalhos tilintar,
Ainda? se avista o trilho irregular,
A carroça, essa, deixou de se ver.
Sim, tudo passa, desaparece...
E, embora inspire ternura,
O pouco que ficou
Não chega para viver
De Eenzamen
Op de koude vlakte blijf ik? in stilte;
Een doffe zon zakt naar het westen.
Bleek verschijnt de maan aan de hemel.
In schimmels verspreidt de dauw zich over de aarde.
In de ruige velden, onder de hete
En vluchtige zomer, verbergt zich de eeuwige kou:
Het is de winter in een zomerfarce.
Je hoort nog steeds de belletjes rinkelen,
Je ziet nog steeds het onregelmatige pad,
De wagen, die is niet meer te zien.
Ja, alles gaat voorbij, verdwijnt...
En hoewel het tederheid oproept,
Is het weinige dat overblijft
Niet genoeg om van te leven.