Fabiola
¿Y cómo se va a llamar la hermanita?
Fabiola
¿Cómo?
Fabiola
Y cuando sea grande, ¿cómo la vas a llamar tú?
Fabiola
Déjalos que hablen, tú eres mi sangre
Si sientes dolor o hambre yo también lo voy a sentir
Y he sentido no estar para ti, pero
Cada seis de enero afronto mis miedo'
Cada regalo que envuelvo me recuerda a que no sé nada de ti
Al abrirlo odio verte fingir
No, si muero que no quede nada por decir, no
¿Cuál es el plan?, ¿obviar to' lo que me perdí y no cambiar?
Eres mi mitad, unes to' lo bueno de papá y mamá
Y eso lo puedo jurar
Y cuando ellos no estén sé bien que en tu mirá' los encuentro
Y los siento, no lo entiendo, es visceral
Fabi, eres tan malhablada porque yo te enseñé a hablar
Tu camino es tu camino, aunque te enseñé a caminar
Pero lo aprendiste viéndome huir y gritar
Ahora me imagino esa llamada en altavoz
No sabía que me oías llorando en el sillón
No te vi crecer por crecer yo y no de la mejor manera
Era más sencillo cuando compartíamos litera
Y ahora, mándale un abrazote grande a la hermanita
¡Ay!
Y un beso grande a la hermanita, ¿cómo es?
A ver, ¿tú cómo la quieres?
Mucho, pero mal
Mamá, dime cómo eran los 70 en Venezuela siendo cuatro hermanas
Papá, dime cómo eran los 60 en Somosierra siendo cuatro hermano'
A ver si aprendo algo
Fabi, nunca hablamos de cómo cambió la actitud de abuela
Ni del chico ese, ese que te entristeció en la escuela
Y que cada 13 de noviembre siempre, siempre llueva
Es loco, es como si él nos dijera algo
Y le oí llorar desde aquí la noche que pedí perdón
Y me sonreíste como si no hubiera pasa'o un solo día
Tú eres mi sangre
Si sientes dolor o hambre yo también lo voy a sentir
Fabiola
En hoe gaat je zusje heten?
Fabiola
Hoe?
Fabiola
En als ze groot is, hoe ga jij haar dan noemen?
Fabiola
Laat ze maar praten, jij bent mijn bloed
Als jij pijn of honger voelt, voel ik dat ook
En ik heb gevoeld dat ik er niet voor je was, maar
Elke zesde januari confronteer ik mijn angsten
Elk cadeau dat ik inpak herinnert me eraan dat ik niets van jou weet
Als ik het open, haat ik het om je te zien doen alsof
Nee, als ik sterf, moet er niets meer te zeggen zijn, nee
Wat is het plan? Alles negeren wat ik heb gemist en niets veranderen?
Jij bent mijn helft, je verenigt al het goede van papa en mama
En dat kan ik zweren
En als zij er niet meer zijn, weet ik dat ik ze in jouw blik vind
En ik voel ze, ik begrijp het niet, het is viscerale
Fabi, je scheldt zo omdat ik je heb geleerd te praten
Jouw pad is jouw pad, ook al heb ik je leren lopen
Maar je leerde het door me te zien vluchten en schreeuwen
Nu stel ik me die oproep op luidspreker voor
Ik wist niet dat je me hoorde huilen op de bank
Ik heb je niet zien opgroeien omdat ik zelf opgroeide, niet op de beste manier
Het was makkelijker toen we een stapelbed deelden
En nu, geef je een grote knuffel aan je zusje
Oh!
En een grote kus aan je zusje, hoe is het?
Laat eens horen, hoe wil jij haar?
Heel veel, maar slecht
Mama, vertel me hoe de jaren '70 waren in Venezuela met vier zussen
Papa, vertel me hoe de jaren '60 waren in Somosierra met vier broers
Laat me iets leren
Fabi, we hebben het nooit gehad over hoe de houding van oma veranderde
Of over die jongen, die je verdrietig maakte op school
En dat het elke 13e november altijd, altijd regent
Het is gek, het is alsof hij ons iets vertelt
En ik hoorde hem huilen vanaf hier die nacht dat ik om vergiffenis vroeg
En je glimlachte naar me alsof er geen dag voorbij was gegaan
Jij bent mijn bloed
Als jij pijn of honger voelt, voel ik dat ook.