Nocturno
En una noche amarilla
En la plaza blanca y verde
La mujer de ojos negros
Escribía sobre el polvo
Traído de un astro cercano
Extraños signos proféticos
Como si fuera un oráculo
Y que nadie la entendiera
Sin que ninguno la viera
Porque nadie la veía
A la mujer de ojos verdes (negros)
Que ahora está en la azotea
De un viejo edificio sucio
Viejo edificio ceniza
Como el polvo de la Luna
Donde ella escribe el futuro
La, la, la, la
La, la, la
Y la mujer de ojos rojos (verdes, negros)
Está volando y te mira
A través de tu ventana
Y ríe desconsolada, descontrolada, llora
Nocturno
In een gele nacht
Op het witte en groene plein
De vrouw met zwarte ogen
Schreef op het stof
Brengt van een nabije ster
Vreemde profetische tekens
Alsof ze een orakel was
En dat niemand haar begreep
Zonder dat iemand haar zag
Want niemand zag haar
De vrouw met groene (zwarte) ogen
Die nu op het dak staat
Van een oud, vies gebouw
Oud asgrijs gebouw
Als het stof van de Maan
Waar ze de toekomst schrijft
La, la, la, la
La, la, la
En de vrouw met rode (groene, zwarte) ogen
Vliegt en kijkt naar je
Door je raam heen
En lacht wanhopig, ongecontroleerd, huilt