21 de Septiembre
Tu mirada transparente atravesándonos
Tan ausente y tan distante
Brillando de tristeza y de inseguridad
Resplandeciente de temor y soledad
Dudando quien está en tu piel
Ahí estas
Presa de este maldito mal
Que apago la luz de tu ser
Que arrasó con tus recuerdos que nunca van a volver
Y la vida te vuelve a emboscar
En septiembre una vez más
Buscando sin saberlo, primaveras, cura y paz
Tu memoria ya no tiene tiempo ni lugar
Son tus gestos y tus marcas
Se esfumó y es incapaz de perfumar
Tus 21 gramos de alma
Que en algún lado aún están
Y pensar
Que algunos años atrás
Decías con convicción
Que el olvido era una forma de venganza y de perdón
Que el olvido es libertad
Y afirmando esa contradicción
Te fuiste tan de a poco que nunca dijiste adiós
Y aunque sé que mi nombre
Ya no pronunciarás
No duele oírte contar
Como fue tu primer beso
Y en medio de esa guerra
De rabia y desconcierto
Te vas perdiendo
Te vas perdiendo
Ahí estás
Presa de este maldito mal
Que apago la luz de tu ser
Que arrasó con tus recuerdos que nunca van a volver
Y la vida te vuelve a emboscar
En septiembre una vez más
Buscando sin saberlo, primaveras, cura y paz
Y algunos años atrás
Decías con convicción
Que el olvido era una forma de venganza y de perdón
Que el olvido es libertad
Y afirmando esa contradicción
Te fuiste tan de a poco que nunca dijiste adiós
Termina otro 21 de septiembre
Adiós
21 september
Jouw transparante blik die ons doorkruist
Zo afwezig en zo ver weg
Schitterend van verdriet en onzekerheid
Stralend van angst en eenzaamheid
Twijfelend wie er in jouw huid zit
Daar ben je
Vast in dit verdomde kwaad
Dat het licht van jouw wezen doofde
Dat al je herinneringen verwoestte die nooit meer terugkomen
En het leven overvalt je weer
In september opnieuw
Zoekend zonder het te weten, lentes, genezing en rust
Jouw geheugen heeft geen tijd of plaats meer
Het zijn jouw gebaren en jouw sporen
Het is vervaagd en kan niet meer geuren
Jouw 21 gram ziel
Die ergens nog steeds is
En te denken
Dat een paar jaar geleden
Je met overtuiging zei
Dat vergeten een vorm van wraak en vergeving was
Dat vergeten vrijheid is
En bevestigend die tegenstrijdigheid
Verliet je zo langzaam dat je nooit gedag zei
En hoewel ik weet dat je mijn naam
Niet meer zult uitspreken
Doet het geen pijn om te horen
Hoe jouw eerste kus was
En te midden van die oorlog
Van woede en verwarring
Verlies je jezelf
Verlies je jezelf
Daar ben je
Vast in dit verdomde kwaad
Dat het licht van jouw wezen doofde
Dat al je herinneringen verwoestte die nooit meer terugkomen
En het leven overvalt je weer
In september opnieuw
Zoekend zonder het te weten, lentes, genezing en rust
En een paar jaar geleden
Zeiden je met overtuiging
Dat vergeten een vorm van wraak en vergeving was
Dat vergeten vrijheid is
En bevestigend die tegenstrijdigheid
Verliet je zo langzaam dat je nooit gedag zei
Einde van weer een 21 september
Dag
Escrita por: Roberto Musso