El Lado Soleado de La Calle
Voy caminando por el lado soleado de la calle
No me aparto de mi rumbo mirando los detalles
Y encontrarme de ese lado es algo que no me asombra
Porque mi madre me decía: "nene, andá por la sombra".
Camino sin apuro y el sol está caliente
No me importa que me griten ni me llamen los de enfrente
Que me observan y me hacen así con el dedo
Y yo doy vuelta la cabeza y me hago el que no los veo.
Pero no me molesta ese proceder
Ya estuve de ese lado y puedo entender...
Voy caminando mientras cargo mi historia en la mochila
Y a veces no puedo ver con tanta luz que me encandila
Y si no quiero que descubran que ando meditabundo
Me pongo mis lentes negros y me meto en mi mundo.
Elijo una cancion y la pongo a sonar
Y subo el volumen en mi auricular...
Y aunque no me da miedo a pasar, ni a regresar
Sé que no quiero volver a cruzar
La linea esta ahí, la puedo sentir
Pero el sol da en la cara y se esta bien así.
Sé dónde estoy, sé dónde voy
Pero reconozco lo débil que soy
Mejor no insistir en volver a vivir
En lugares en donde uno ha sido feliz.
Voy caminando por el lado soleado de la calle
Y espero que esta vez la intuición no me falle
Y de reojo a veces miro el lado sombrío
Pero mejor no miro mucho que sino me desvío.
Pero aunque los que sepan me digan que no
Yo se muy bien que existe el lado oscuro del sol...
Y aunque no me da miedo a pasar, ni a regresar
Sé que no quiero volver a cruzar
La linea está ahí, la puedo sentir
Pero el sol da en la cara y se está bien así.
Sé dónde estoy, sé dónde voy
Pero reconozco lo débil que soy
Mejor no insistir en volver a vivir
En lugares en donde uno ha sido feliz.
No, no, no, no, no, no...
Y aunque no me da miedo a pasar, ni a regresar
Sé que no quiero volver a cruzar
La linea esta ahí, la puedo sentir
Pero el sol da en la cara y se esta bien así.
Sé dónde estoy, sé dónde voy
Pero reconozco lo débil que soy
Mejor no insistir en volver a vivir
En lugares en donde uno ha sido feliz.
De Zonnige Kant van de Straat
Ik loop aan de zonnige kant van de straat
Ik blijf op mijn pad en kijk naar de details
En om aan die kant te zijn, dat verbaast me niet
Want mijn moeder zei altijd: "jongen, ga in de schaduw staan".
Ik loop zonder haast en de zon is heet
Het maakt me niet uit dat ze roepen of me van de overkant bellen
Ze kijken naar me en wijzen met hun vinger
En ik draai mijn hoofd om te doen alsof ik ze niet zie.
Maar het stoort me niet, die manier van doen
Ik ben aan die kant geweest en kan het begrijpen...
Ik loop verder terwijl ik mijn verhaal in mijn rugzak draag
En soms kan ik door al dat licht niet goed zien
En als ik niet wil dat ze ontdekken dat ik aan het mijmeren ben
Zet ik mijn zonnebril op en duik ik in mijn wereld.
Ik kies een nummer en zet het aan
En ik draai het volume omhoog in mijn oordopjes...
En hoewel ik niet bang ben om te gaan of terug te keren
Weet ik dat ik niet terug wil kruisen
De lijn is daar, ik kan hem voelen
Maar de zon schijnt op mijn gezicht en dat voelt goed zo.
Ik weet waar ik ben, ik weet waar ik heen ga
Maar ik erken hoe zwak ik ben
Beter niet aandringen om opnieuw te leven
Op plekken waar je gelukkig bent geweest.
Ik loop aan de zonnige kant van de straat
En ik hoop dat mijn intuïtie me deze keer niet in de steek laat
En af en toe kijk ik met een schuin oog naar de schaduwkant
Maar beter niet te veel kijken, anders raak ik afgeleid.
Maar ook al zeggen degenen die het weten dat ik niet moet
Weet ik heel goed dat de donkere kant van de zon bestaat...
En hoewel ik niet bang ben om te gaan of terug te keren
Weet ik dat ik niet terug wil kruisen
De lijn is daar, ik kan hem voelen
Maar de zon schijnt op mijn gezicht en dat voelt goed zo.
Ik weet waar ik ben, ik weet waar ik heen ga
Maar ik erken hoe zwak ik ben
Beter niet aandringen om opnieuw te leven
Op plekken waar je gelukkig bent geweest.
Nee, nee, nee, nee, nee, nee...
En hoewel ik niet bang ben om te gaan of terug te keren
Weet ik dat ik niet terug wil kruisen
De lijn is daar, ik kan hem voelen
Maar de zon schijnt op mijn gezicht en dat voelt goed zo.
Ik weet waar ik ben, ik weet waar ik heen ga
Maar ik erken hoe zwak ik ben
Beter niet aandringen om opnieuw te leven
Op plekken waar je gelukkig bent geweest.
Escrita por: Roberto Musso