Invisible
Nada por aquí, nada por allá
Nada que decir, nada que explicar
Hoy no me va a ver ni el Sol
Nada que mostrar, nada que fingir
Nada que juzgar, nada que eludir
Hoy nadie va a oír mi voz
Tantas luces, tantas miradas
¿Qué tienen tanto para mirar?
Tanta oscuridad, tanta oscuridad
Porque es cierto, que me siento invisible
Las veces que prefiero que me puedan ver
Y en el fondo, solo busco que me encuentren
Las veces que prefiero desaparecer
Siento el poder de ver sin ser visto
Cuando nadie se fija en mí es
Cuando sé que existo
No soy Mefisto (¡eh!)
Ni el Anticristo (¡ah!)
No me oculto por placer sino por necesidad
Como Houdini, impredecible
Sin magia ni hechizo me vuelvo invisible
Y cavo impasible la trinchera de mi guerra
Suplicando: ¡Trágame tierra!
Puedo ser real, puedo ser ficción
Solo material o solo ilusión
Pero tengo el control
Y aunque sé que nunca lo voy a ver
Sé que hay alguien más que debe tener
La misma intención que yo
Lo esencial no lo ven los ojos, por eso hay días que elijo no estar
Y esa es mi verdad, y esa es mi verdad
Porque es cierto, que me siento invisible
Las veces que prefiero que me puedan ver
Y en el fondo, solo busco que me encuentren
Las veces que prefiero desaparecer
Me he acostumbrado a ser transparente
Entre la multitud que no me ve aunque esté presente
Y que me siento ausente solo cuando me esfumo
Envuelto en mi bomba de humo
Me describió Wells, me pintó Dalí
Pero nadie entiende porque soy así
Si preguntan cómo hago, nadie contesta
¡No todo tiene respuesta!
Porque es cierto, que me siento invisible
Las veces que prefiero que me puedan ver
Y en el fondo, solo busco que me encuentren
Las veces que prefiero desaparecer
Las veces que prefiero desaparecer
Las veces que prefiero desaparecer
Onzichtbaar
Niets hier, niets daar
Niets te zeggen, niets uit te leggen
Vandaag zal zelfs de zon me niet zien
Niets te tonen, niets te veinzen
Niets te oordelen, niets te ontlopen
Vandaag zal niemand mijn stem horen
Zoveel lichten, zoveel blikken
Wat hebben ze zoveel te kijken?
Zoveel duisternis, zoveel duisternis
Want het is waar, ik voel me onzichtbaar
De keren dat ik liever heb dat ze me zien
En diep van binnen zoek ik alleen maar dat ze me vinden
De keren dat ik liever wil verdwijnen
Ik voel de kracht om te zien zonder gezien te worden
Wanneer niemand op mij let, is het
Wanneer ik weet dat ik besta
Ik ben geen Mefisto (hé!)
En ook geen Antichrist (ah!)
Ik verberg me niet voor de lol, maar uit noodzaak
Als Houdini, onvoorspelbaar
Zonder magie of toverspreuk word ik onzichtbaar
En graaf onverstoorbaar de loopgraven van mijn oorlog
Smeekend: Laat de grond maar in me zinken!
Ik kan echt zijn, ik kan fictie zijn
Gewoon materie of alleen illusie
Maar ik heb de controle
En hoewel ik weet dat ik het nooit zal zien
Weet ik dat er iemand anders moet zijn die
Dezelfde intentie heeft als ik
Het essentiële zien de ogen niet, daarom kies ik soms om niet te zijn
En dat is mijn waarheid, en dat is mijn waarheid
Want het is waar, ik voel me onzichtbaar
De keren dat ik liever heb dat ze me zien
En diep van binnen zoek ik alleen maar dat ze me vinden
De keren dat ik liever wil verdwijnen
Ik ben eraan gewend om transparant te zijn
Tussen de menigte die me niet ziet, ook al ben ik aanwezig
En dat ik me afwezig voel alleen wanneer ik vervaag
Omhuld in mijn rookbom
Wells beschreef me, Dalí schilderde me
Maar niemand begrijpt waarom ik zo ben
Als ze vragen hoe ik het doe, geeft niemand antwoord
Niet alles heeft een antwoord!
Want het is waar, ik voel me onzichtbaar
De keren dat ik liever heb dat ze me zien
En diep van binnen zoek ik alleen maar dat ze me vinden
De keren dat ik liever wil verdwijnen
De keren dat ik liever wil verdwijnen
De keren dat ik liever wil verdwijnen
Escrita por: Roberto Musso