Suelta Los Amarres
Escucha este rítmo que arde,
Suelta los amarres.
No te resistas a su agarre, no.
Hago un llamado para la unidad
Regando voces del diario,
Voces de un pueblo latente
Que siente y vive desengaño.
Oye que dice...
Estoy cansa'o de caminar
Sobre una fina cuerda.
Soy inestable equilibrista
Para esta efímera carrera.
No puede ser, no debe ser,
Ilusamente nos aferran los días
Hacía lo sublime de una vida fácil
Que gregarios nos deja.
¿y qué se puede esperar?, pregunto
¿qué se debe buscar?,
Si cada intento, cada esperanza
Se va a corta' con el matorral.
Esto es moviendo los engranes,
Cambiando enfoque,
Revitalizando tu voluntad.
Conéctate al ritmo vivo de la tierra y siente,
Comprende que juntos somos una fuerza.
Todo es posible si se intenta.
Estoy cansa'o de caminar..
Reevaluar, reinventar
Dar a un trueno la elegancia que asfixia.
A la iniquidad que vacila en el pecho,
Mostrarle vida.
En el mogote inhumar la mala entraña con cal,
¡y en un columpio hecho de notas
Mecer la vida es la nueva edad!
Hago un llamado para la unidad
Regando voces del diario,
Voces de un pueblo latente
Que siente y vive desengaño.
Oye que dice...
Estoy cansa'o de caminar...
Representamos la nueva edad,
Así que..
No amemos la lucha vieja,
No andemos en pos de guerra.
Representamos la nueva edad,
¡así es!...
Nuestra lucha es interna,
Cada cual tiene ya su brega.
(cada cual tiene ya su brega),
En el alma una enredadera.
(cada cual tiene ya su brega)
Balancear adentro la esfera.
(cada cual tiene ya su brega)
Dar ejemplo es la mejor guerra.
(cada cual tiene ya su brega)
Crecer de adentro hacia afuera
Laat de Touwen Los
Luister naar dit ritme dat brandt,
Laat de touwen los.
Verzet je niet tegen zijn greep, nee.
Ik roep op tot eenheid
Met stemmen van de dag,
Stemmen van een latent volk
Dat voelt en leeft in teleurstelling.
Hoor wat hij zegt...
Ik ben moe van het lopen
Over een dunne lijn.
Ik ben een onzekere evenwichtskunstenaar
In deze vluchtige race.
Het kan niet zo zijn, het mag niet zo zijn,
Illusieus houden de dagen ons vast
Naar het sublieme van een gemakkelijk leven
Dat ons als schapen achterlaat.
En wat kan je verwachten?, vraag ik
Wat moet je zoeken?,
Als elke poging, elke hoop
Wordt afgesneden door het struikgewas.
Dit is het bewegen van de tandwielen,
De focus veranderen,
Je wil nieuw leven inblazen.
Verbind je met de levendige ritmes van de aarde en voel,
Begrijp dat we samen een kracht zijn.
Alles is mogelijk als je het probeert.
Ik ben moe van het lopen..
Hernieuwen, opnieuw uitvinden
Een donder de elegantie geven die verstikt.
Aan de ongelijkheid die aarzelt in de borst,
Leven tonen.
In de bosjes de slechte ingewanden met kalk begraven,
En in een schommel gemaakt van noten
De levensgang is het nieuwe tijdperk!
Ik roep op tot eenheid
Met stemmen van de dag,
Stemmen van een latent volk
Dat voelt en leeft in teleurstelling.
Hoor wat hij zegt...
Ik ben moe van het lopen...
Wij vertegenwoordigen het nieuwe tijdperk,
Dus..
Laten we de oude strijd niet liefhebben,
Laten we niet op zoek gaan naar oorlog.
Wij vertegenwoordigen het nieuwe tijdperk,
Zo is het!...
Onze strijd is intern,
Iedereen heeft zijn eigen strijd al.
(ieder heeft zijn eigen strijd al),
In de ziel een klimplant.
(ieder heeft zijn eigen strijd al)
Balanceren binnen de bol.
(ieder heeft zijn eigen strijd al)
Een voorbeeld geven is de beste strijd.
(ieder heeft zijn eigen strijd al)
Groei van binnen naar buiten.