Cuando Me Abandone El Alma
Cuando me abandone el alma cumpliendo con mi destino
Se irá con ella mi sombra mi sangre espesa de grillos
Cantará en el joven cauce de los ríos de mis hijos
Quizás añore en mi muerte cosas sencillas, mi casa
Algún sueño no cuajado mi hermosa y dulce nostalgia
Que siento cuando me acuden los olores de mi infancia
La noble cara del campo o matear un día llovido
Oír en el campo anciano el coyuyal de changuitos
Y esos vinos guitarreados en un remanso de amigos
Cuando inaugures mi muerte no llores mi noche negra
Sembrame en mi pago y luego tapame con chacareras
Para que mi alma se lleve el corazón de mi tierra
Voy a añorar cuando muera la tibia miel de tus labios
Tu boca enjambre de besos y todos nuestros pecados
Aquellos que a mi existencia dieron sentido y amparo
En el más allá quisiera encontrarme en un camino
Con aquel árbol que fuera un pueblo de arpas y nidos
Hoy mi mesa y mi guitarra mañana mi último abrigo
La muerte vive celosa de mi amada flor la vida
Dicen que me anda buscando ojalá si un día me pilla
Me hallé machao y cantando pa' que se muera de envidia
Cuando inaugures mi muerte no llores mi noche negra
Sembrame en mi pago y luego tapame con chacareras
Para que mi alma se lleve el corazón de mi tierra
Wanneer Mijn Ziel Mij Verlaat
Wanneer mijn ziel mij verlaat, vervullend mijn bestemming
Zal mijn schaduw met haar meegaan, mijn dikke bloed van krekels
Zal zingen in de jonge bedding van de rivieren van mijn kinderen
Misschien zal ik in mijn dood verlangen naar eenvoudige dingen, mijn huis
Een onvoltooid droom, mijn mooie en zoete nostalgie
Die ik voel wanneer de geuren van mijn kindertijd me bereiken
Het nobele gezicht van het veld of mate drinken op een regenachtige dag
Luisteren in het oude veld naar het gezang van de aapjes
En die wijnen met gitaarmuziek in een rustplek van vrienden
Wanneer je mijn dood inwijdt, huil niet om mijn zwarte nacht
Zaai me in mijn land en bedek me daarna met chacareras
Zodat mijn ziel het hart van mijn aarde meeneemt
Ik zal verlangen wanneer ik sterf naar de warme honing van jouw lippen
Jouw mond, een zwerm van kussen en al onze zonden
Die mijn bestaan betekenis en bescherming gaven
In het hiernamaals zou ik graag op een pad willen ontmoeten
Met die boom die een dorp was van harpen en nesten
Vandaag mijn tafel en mijn gitaar, morgen mijn laatste dekentje
De dood is jaloers op mijn geliefde bloem, het leven
Ze zeggen dat ze me zoekt, hopelijk als ze me ooit vindt
Zal ik er zijn, zittend en zingend, zodat ze van jaloezie sterft
Wanneer je mijn dood inwijdt, huil niet om mijn zwarte nacht
Zaai me in mijn land en bedek me daarna met chacareras
Zodat mijn ziel het hart van mijn aarde meeneemt