El jardín prohibido
Esta tarde vengo triste y tengo que decirte
Que tu mejor amiga ha estado entre mis brazos
Sus ojos me llamaban pidiendo mis caricias
Su cuerpo me rogaba que le diera vida
Comí del fruto prohibido dejando el vestido
Colgado de nuestra inconsciencia
Mi cuerpo fue gozo durante un minuto
Mi mente lloraba tu ausencia
No lo volveré a hacer más
No lo volveré a hacer más
Pues mi alma volaba a tu lado y mis ojos
Decían cansados que eras tú, que eras tú
Que siempre serás tú
Lo siento mucho la vida es así
No la he inventado yo
Si el placer me ha mirado a los ojos
Y cogido por mano yo me he dejado llevar por mi cuerpo
Y me he comportado como un ser humano
Lo siento mucho la vida es así
No la he inventado yo
Sus besos no me permitieron repetir tu nombre, y el suyo sí
Por eso cuando la abrazaba me acordé de ti
Comí del fruto prohibido
Dejando el vestido colgado de nuestra inconsciencia
Mi cuerpo fue gozo durante un minuto
Mi mente lloraba tu ausencia
No lo volveré a hacer más
No lo volveré a hacer más
Pues mi alma volaba a tu lado y mis ojos
Decían cansados que eras tú, que eras tú
Que siempre serás tú
Lo siento mucho la vida es así
No la he inventado yo
Si el placer me ha mirado a los ojos
Y cogido por mano yo me he dejado llevar por mi cuerpo
Y me he comportado como un ser humano
Lo siento mucho la vida es así
No la he inventado yo
De verboden tuin
Deze middag kom ik treurig en moet ik je vertellen
Dat je beste vriendin tussen mijn armen heeft gelegen
Haar ogen riepen om mijn aanraking
Haar lichaam smeekte me om leven te geven
Ik at van de verboden vrucht, liet de jurk achter
Hangend aan onze onbewustheid
Mijn lichaam genoot voor een minuut
Mijn geest huilde om jouw afwezigheid
Ik zal het nooit meer doen
Ik zal het nooit meer doen
Want mijn ziel vloog naast je en mijn ogen
Zei moe dat jij het was, dat jij het was
Dat je altijd jij zult zijn
Het spijt me, het leven is zo
Ik heb het niet uitgevonden
Als het genot me in de ogen keek
En me bij de hand nam, liet ik me meevoeren door mijn lichaam
En gedroeg ik me als een mens
Het spijt me, het leven is zo
Ik heb het niet uitgevonden
Haar kussen lieten me niet jouw naam herhalen, maar die van haar wel
Daarom dacht ik aan jou toen ik haar omarmde
Ik at van de verboden vrucht
De jurk hangend aan onze onbewustheid
Mijn lichaam genoot voor een minuut
Mijn geest huilde om jouw afwezigheid
Ik zal het nooit meer doen
Ik zal het nooit meer doen
Want mijn ziel vloog naast je en mijn ogen
Zei moe dat jij het was, dat jij het was
Dat je altijd jij zult zijn
Het spijt me, het leven is zo
Ik heb het niet uitgevonden
Als het genot me in de ogen keek
En me bij de hand nam, liet ik me meevoeren door mijn lichaam
En gedroeg ik me als een mens
Het spijt me, het leven is zo
Ik heb het niet uitgevonden