Ver Weg Van Eden
Wanneer een kind niet meer lacht als een kind
Dan zijn we ver weg van Eden
Wanner de aarde niet meer voor ons is
Dan zomaar een planeet
Dan hebben wij tevergeefs geleefd
Wanneer een traan ongetroost vloeien kan
Dan zijn we ver weg van Eden
Wanneer men liefde betalen moeten
En alleen geld tederheid geeft
Dan hebben wij tevergeefs geleefd
Laat het leven elke dag als nieuw ontstaan
En als het kan in alle eerlijkheid bestaan
Wanneer niets ons meer verbinden kan
Dan is het einde zo goed als nabij
Wanneer geloof niet langer bergen verzet
Dan zijn we ver weg van Eden
Wanneer de hoop alleen een horizon is
Die men toch nooit bereikt
Dan hebben wij te vergeefs geleefd
Ik wil met jou samen in dit leven staan
Met jou samen bruggen tussen mensen slaan
En de dag dat ik zelf heen moet gaan
Dan weet ik, ja, ik heb mijn deel gedaan
Wanner een kind niet meer lacht als een kind
Dan zijn we ver weg van Eden
Wanner de aarde niet meer voor ons is
Dan zomaar een planeet
Dan hebben wij tevergeefs geleefd
Dan hebben wij tevergeefs geleefd
Dan hebben wij tevergeefs geleefd
Lejos del Edén
Cuando un niño ya no ríe como un niño
Entonces estamos lejos del Edén
Cuando la tierra ya no es para nosotros
Sino solo un planeta
Entonces hemos vivido en vano
Cuando una lágrima puede fluir sin consuelo
Entonces estamos lejos del Edén
Cuando el amor debe pagarse
Y solo el dinero da ternura
Entonces hemos vivido en vano
Que la vida renazca cada día como nueva
Y si es posible, exista en toda honestidad
Cuando nada nos pueda unir más
Entonces el final está casi cerca
Cuando la fe ya no mueve montañas
Entonces estamos lejos del Edén
Cuando la esperanza es solo un horizonte
Que nunca se alcanza
Entonces hemos vivido en vano
Quiero estar contigo en esta vida
Construir puentes entre las personas juntos
Y el día que me toque partir
Sabré que he hecho mi parte
Cuando un niño ya no ríe como un niño
Entonces estamos lejos del Edén
Cuando la tierra ya no es para nosotros
Sino solo un planeta
Entonces hemos vivido en vano
Entonces hemos vivido en vano
Entonces hemos vivido en vano