El Antigal
En tus viejos brazos se quedó el ayer
Rescoldo del alma arisca que se fue
El tiempo en tus manos solas
Quedó tendido sobre la luz
Sangre reseca en la mañana
Llorando siglos a la voz del Sol
El grito inca estremeció el dolor
Silencio descalzo por tu cuerpo va
Las piedras al viento le roban la sal
Los grillos duermen la tarde
Oro desnudo del cerro atrás
Cavó la boca de tu noche
El oscuro acero de tu negra piel
Para dormirte entre la soledad
Llorando el calor del llanto del indio
Es un manantial febril mojando el antigal
Lluvia que viene de Dios
Antiguo cansancio y lento su andar
Tiene una lanza por el cardón
Y en sus espinas dejó las manos
Para la sangre con otro color
Y al rayo loco dio su corazón
El destino de tu nombre fue final
Y la Luna aquella ya no alumbra más
La hembra cerró su vientre
Y por la frente se desangró
Y dejó sus huellas hacia al norte
Buscó camino para allá morir
Y como madre lloró también su mal
Ronda por adentro el Amo sideral
Anda por tus venas desde que se fue
Y levanta tus ojos negros
Para cubrirte muerto y leal
Clavó su pecho en la roca
Como una herida sin gritar su voz
Se oyó en el cielo hecha una maldición
Llorando el calor el llanto del indio
Es un manantial febril mojando el antigal
Lluvia que viene de Dios
Y antiguo el cansancio y lento su andar
Tiene una lanza por el cardón
Y en sus espinas dejó las manos
Para la sangre con otro color
Y al rayo loco dio su corazón
De Antigal
In jouw oude armen bleef het verleden
Rest van de onrustige ziel die vertrok
De tijd in jouw handen alleen
Lag uitgestrekt over het licht
Drogene bloed in de ochtend
Huilend eeuwen bij de stem van de Zon
De Inca-kreet deed de pijn beven
Stilte blootsvoets gaat over jouw lichaam
De stenen stelen het zout van de wind
De krekels slapen de middag weg
Naakt goud van de heuvel achter
Groef de mond van jouw nacht
Het donkere staal van jouw zwarte huid
Om je te laten slapen tussen de eenzaamheid
Huilend de warmte van de tranen van de indiaan
Is een koortsige bron die de antigal bevochtigt
Regen die van God komt
Oude vermoeidheid en langzaam zijn gang
Heeft een speer door de cactussen
En in zijn doornen liet hij zijn handen
Voor het bloed met een andere kleur
En aan de dolle bliksem gaf hij zijn hart
Het lot van jouw naam was het einde
En de Maan daarboven verlicht niet meer
De vrouw sloot haar buik
En bloedde uit haar voorhoofd
En liet haar sporen naar het noorden
Zocht een weg om daar te sterven
En als een moeder huilde ze ook om haar kwaad
Rondwaart binnen de Siderale Heer
Wandelt door jouw aderen sinds hij vertrok
En heft jouw zwarte ogen op
Om je te bedekken, dood en trouw
Hij boorde zijn borst in de rots
Als een wond zonder zijn stem te schreeuwen
Was zijn vloek in de lucht te horen
Huilend de warmte het huilen van de indiaan
Is een koortsige bron die de antigal bevochtigt
Regen die van God komt
En oud de vermoeidheid en langzaam zijn gang
Heeft een speer door de cactussen
En in zijn doornen liet hij zijn handen
Voor het bloed met een andere kleur
En aan de dolle bliksem gaf hij zijn hart
Escrita por: Daniel Toro, Ariel Petrocheli