Anaclara
Con un grafo
ella escribe en las paredes "resistir",
bufanda rojinegra por la espalda,
minifalda,
Anaclara.
Borra infancia
aprendiendo en bellas artes a crecer,
con pechos de rosales sin espinas,
agua marina,
Anaclara.
Es de agua
cuando el hijo se enamora de la sed
y si el niño le regala una amapola
llora sola,
Anaclara.
Nunca encuentra
porque busca siempre el modo de no hallar,
aunque sabe que lo nuevo se conquista,
anarquista,
Anaclara.
Si la hieren
de tan tierna tiene miedo de morir
y entonces pone espinas en las rosas,
temerosa,
Anaclara.
De mañana
va tejiendo los telares de la duda,
aún desnuda preguntándole al espejo
un consejo,
Anaclara.
Hospitales
que conocen la dulzura de sus manos,
los dolores con mirarla ya se olvidan,
fisiatría,
Anaclara.
Si el camino
Anaoscura siempre claro quieres ver,
nunca dejes,
Anaclara, tu locura compañera,
tu locura de palomas casi halcones,
tus pasiones,
Anaclara.
Anaclara
Met een spuitpen
schrijft ze op de muren "weerstand",
rood-zwart sjaaltje om haar schouders,
minirok,
Anaclara.
Vergeet de kindertijd
terwijl ze in de schone kunsten leert te groeien,
met rozenborsten zonder doornen,
zeewater,
Anaclara.
Ze is van water
wanneer de zoon verliefd wordt op de dorst
en als het kind haar een klaproos geeft
huilt ze alleen,
Anaclara.
Ze vindt nooit
omdat ze altijd zoekt naar manieren om niet te vinden,
hoewel ze weet dat het nieuwe veroverd moet worden,
anarchiste,
Anaclara.
Als ze gewond is
heeft ze van zo jong angst om te sterven
en dan plaatst ze doornen in de rozen,
vreesachtig,
Anaclara.
In de ochtend
weeft ze de weefsels van de twijfel,
nog naakt vraagt ze de spiegel
om advies,
Anaclara.
Ziekenhuizen
die de zoetheid van haar handen kennen,
de pijnen vergeten al bij het kijken,
fysiotherapie,
Anaclara.
Als de weg
Anaoscura altijd helder wil zien,
laat nooit los,
Anaclara, je gekte als metgezel,
je gekte van duiven bijna valken,
jouw passies,
Anaclara.
Escrita por: Daniel Viglietti