El Lamento de Jack
Nadie puede negar
Qué soy un tipo singular
Un talento por demás sin igual
Si se trata de sustos
En la oscuridad
Nadie hay que me pueda derrotar
Basta una pequeña dosis de mi encanto fantasmal
Y hasta al más valiente hago correr
Con tan solo mover, una mano esqueletal
He espantado a mil guerreros a la vez
Más año tras año todo sigue igual
Y ya estoy cansado de tanto espantar
Y yo Jack, el rey de aquí
Ya me cansé de vivir así
Dentro de mi huesudo interior
Vacío estoy, vacío voy
Y debe haber alguna razón
Yo debo hallar la solución
Soy un profesional del espanto infernal
Y ni un ser hay que aguante mi faz
No hay en todo el planeta quien conmigo se meta
Mi leyenda no morirá jamás
Y siendo yo un muerto mi cabeza desprendo
Y recito a Shakespeare en versos
Ni hombre ni animal me puede imitar
Con la furia de mis gritos y mis gestos
Más quien va
Jamás a comprender
Qué este pobre rey
Quien dictó la ley
Se cansó de reinar
Si pudieran entender
Podría renunciar
Si pudiera ser
Hay un vacío aquí en mi interior
En busca de un qué sé yo
Poder y honor no quiero ya más
Con eso no se apaga el dolor
Het Lament van Jack
Niemand kan ontkennen
Dat ik een bijzonder type ben
Een talent dat nergens anders te vinden is
Als het gaat om schrikken
In het donker
Is er niemand die me kan verslaan
Slechts een kleine dosis van mijn spookachtige charme
En zelfs de dapperste laat het afweten
Met slechts een beweging van mijn skeletachtige hand
Heb ik duizend krijgers tegelijk laten schrikken
Maar jaar na jaar blijft alles hetzelfde
En ik ben moe van het constant schrikken
En ik, Jack, de koning hier
Ben moe van zo leven
Binnenin mijn botachtige binnenste
Ben ik leeg, ga ik leeg
En er moet een reden zijn
Ik moet de oplossing vinden
Ik ben een professional in de infernale schrik
En er is geen wezen dat mijn gezicht kan weerstaan
Er is niemand op de wereld die het met mij kan opnemen
Mijn legende zal nooit sterven
En als een dode laat ik mijn hoofd los
En reciteer ik Shakespeare in verzen
Geen mens of dier kan me imiteren
Met de woede van mijn schreeuwen en gebaren
Maar wie gaat
Nooit begrijpen
Dat deze arme koning
Die de wet dicteerde
Moe is van heersen
Als ze het maar konden begrijpen
Zou ik kunnen afzien
Als ik maar kon zijn
Er is een leegte hier in mijn binnenste
Op zoek naar iets wat ik niet weet
Macht en eer wil ik niet meer
Daarmee verdwijnt de pijn niet.