Hemorragia
El aire se me escapa en una sola bocanada
Sigo aquí sentado y no me sale decir nada
La vida pasa y pasa y yo la miro de pasada
Jodido por pensar que nada es como imaginaba
Sumido en un estado de enfado que no se acaba
Mantuve el autoestima mientras la herida sangraba
El error siempre fue mío, y mientras todo se agravaba
Se fue rompiendo el muro en el que a veces me agarraba
He perdido la paciencia, he perdido el aguante
Me he perdido a mí, que siempre he sido lo más importante
No me quedan ganas de seguir hacia adelante
Y después de todo he visto que esto me ha venido grande
No he pasado ni un segundo sin pensar que
Me he acostumbrado al frío mientras mi corazón arde
Estaba muy cerquita de conseguir aguantarme
Pero otra vez la misma mierda y vuelvo a llegar tarde
Estoy harto, esto no es manera de vivir
He tardado más de un mes sin saber qué coño escribir
Y cuando al fin sale algo, ¿tiene que salirme así?
¿Agotado mentalmente sin poder dar más de mí?
Hace ya unos meses que esto ha perdido la gracia
Y me siento tan vacío que ni lo mío me sacia
Ni siquiera me esfuerzo por cortar esta hemorragia
Y las letras que os enseño tienen más sangre que magia
Sentado en un ordenador dejándome la vista
Mi mente repitiéndome que luche y que resista
Mi pecho haciendo fuerza para que apague y desista
Y mis ojos inundados por querer ser un artista
A veces ya no aguanto la presión que hace esa cuerda
Llevo tanto tirando, que me he quedado sin fuerza
Y si llega ese momento en el que todo se me tuerza
Le corto el cable al micro y lo mando todo a la mierda
Me estoy dando una paliza, pero es mental
Porque a veces necesito sacar fuera todo el mal
Que llevo guardado dentro, y ante un veneno letal
No me importa hacerme heridas si ya me he abierto en canal
Mi costumbre cada día fue mentir y aparentar
Para luego sonreír y así fingir que me da igual
Ahora quedan pocos que me pregunten: ¿Qué tal estás?
Porque quieren ver a Dante, y no a quien lo sufre detrás
Si me duele cuando escribo, imagínate si lo canto
No me conoces por verme de vez en cuando
A pesar de lo vivido, todavía me levanto
Así que a mí no me cuestiones diciendo que no es pa’ tanto
Lo que ves es lo que tengo, lo que siento y lo que fui
Y ahora siento que mi cuerpo se ha cansado de seguir
Me piden que lo deje, que ya está bien de sufrir
Siempre he sido lo que he sido, no lo que esperan de mí
Toda la vida preguntando cuando
Iba a salir del pozo del que nunca salgo
Y en vez de salir noto que entra más fango
No veo el fin, me estoy ahogando
Y entiendo que todo se nubla y se apaga
Y si está todo a oscuras, ¿Qué quieres que haga?
La soga me aprieta, me quiebra la garganta
Me duele el alma, la sangre no para
Le temo a la vida, le temo al destino
Le temo a perder todo lo que tuvimos
Temo a quedarme a mitad del camino
Y no reconocer los pasos que he seguido
Temo al dolor, al olor del olvido
Y hoy me duele tanto, que olvido estar vivo
He llorado más en dos meses que de crío
Y el charco de sangre se convirtió en río
No sé si quedarme o largarme de aquí
No sé si esperar a dejar de sufrir
No sé si dejarme, dejar de quejarme
Tumbarme y dejar que se acerque mi fin
Supongo que todos pasamos por esto
Soñamos con algo, y tenemos lo opuesto
Sufrimos, lloramos, caemos, sangramos
Pero no nos dan corazón de repuesto
Bloedingen
De lucht ontsnapt me in één enkele teug
Ik zit hier nog steeds en kan niets zeggen, zo leeg
Het leven gaat voorbij en ik kijk er vluchtig naar
Verdoemd om te denken dat niets is zoals ik het me voorstelde
Verzonken in een woede die maar niet eindigt
Hield mijn zelfvertrouwen op peil terwijl de wond bloedde
De fout was altijd de mijne, terwijl alles verergerde
Begon de muur te breken waar ik soms aan vastklampte
Ik ben mijn geduld kwijt, ik ben mijn uithoudingsvermogen kwijt
Ik ben mezelf kwijt, dat was altijd het belangrijkste
Ik heb geen zin meer om verder te gaan
En na alles heb ik gezien dat dit me te groot is geworden
Ik heb geen seconde doorgebracht zonder te denken dat
Ik ben gewend aan de kou terwijl mijn hart brandt
Ik was zo dichtbij om mezelf te kunnen bedwingen
Maar weer diezelfde ellende en ik kom weer te laat
Ik ben het zat, dit is geen manier van leven
Ik heb meer dan een maand nodig gehad om te weten wat ik moet schrijven
En wanneer er eindelijk iets komt, moet het zo komen?
Uitgeput in mijn hoofd zonder meer te kunnen geven?
Het is al een paar maanden geleden dat dit zijn charme verloor
En ik voel me zo leeg dat zelfs mijn eigen dingen me niet vervullen
Ik doe zelfs geen moeite om deze bloeding te stoppen
En de teksten die ik je laat zien hebben meer bloed dan magie
Zittend achter een computer, mijn ogen doen pijn
Mijn geest herhaalt dat ik moet vechten en volhouden
Mijn borst doet moeite om me te laten stoppen en op te geven
En mijn ogen zijn vol van de wens om een artiest te zijn
Soms kan ik de druk van die touw niet meer aan
Ik trek al zo lang dat ik zonder kracht ben
En als dat moment komt waarop alles krom gaat
Snijd ik de kabel van de microfoon en gooi ik alles weg
Ik sla mezelf, maar het is mentaal
Want soms moet ik al het kwaad naar buiten brengen
Dat ik van binnen heb opgeborgen, en voor een dodelijk gif
Maakt het me niet uit om mezelf te verwonden als ik al open ben
Mijn gewoonte was elke dag liegen en doen alsof
Om daarna te glimlachen en te doen alsof het me niets kan schelen
Nu zijn er nog maar weinigen die me vragen: Hoe gaat het?
Omdat ze Dante willen zien, en niet degene die erachter lijdt
Als het pijn doet als ik schrijf, stel je voor als ik zing
Je kent me niet omdat je me af en toe ziet
Ondanks wat ik heb meegemaakt, sta ik nog steeds op
Dus vraag me niet of het zo erg is
Wat je ziet is wat ik heb, wat ik voel en wie ik was
En nu voel ik dat mijn lichaam moe is van doorgaan
Ze vragen me om te stoppen, dat het genoeg is met lijden
Ik ben altijd geweest wie ik ben, niet wie ze van me verwachten
Heel mijn leven vragen wanneer
Ik uit de put kom waar ik nooit uitkom
En in plaats van eruit te komen voel ik dat er meer modder binnenkomt
Ik zie het einde niet, ik verdrink
En ik begrijp dat alles verduistert en dooft
En als alles donker is, wat wil je dat ik doe?
De touw knelt me, breekt mijn keel
Mijn ziel doet pijn, het bloed stopt niet
Ik ben bang voor het leven, ik ben bang voor het lot
Ik ben bang om alles te verliezen wat we hadden
Ik ben bang om halverwege de weg te blijven
En de stappen die ik heb gezet niet te herkennen
Ik ben bang voor de pijn, de geur van vergetelheid
En vandaag doet het zo'n pijn dat ik vergeet dat ik leef
Ik heb meer gehuild in twee maanden dan als kind
En de plas bloed is veranderd in een rivier
Ik weet niet of ik hier moet blijven of weg moet gaan
Ik weet niet of ik moet wachten tot ik stop met lijden
Ik weet niet of ik me moet overgeven, moet stoppen met klagen
Me neerleggen en laten komen wat mijn einde is
Ik neem aan dat we hier allemaal doorheen gaan
Dromen van iets, en het tegenovergestelde krijgen
We lijden, huilen, vallen, bloeden
Maar we krijgen geen reservehart.