Put u Sumrak
poæi æemo izvan grada
kreæemo na put u sumrak
zavjesa od kiše pada
drvoredi piju sumrak
biti daleko od tih divnih ljudi
što su zaboravili smijeh
a nama nek se u otsustvu sudi
jer mi smo pošli zauvjek
u sumrak
otišli smo iznenada
ne znamo što nosi sutra
blijedo svjetlo listopada
žute pumpe pored puta
i svako novo jutro dok nas budi
polako zamesti æe trag
misli ne priznaju al srce sluti
da ovaj dugi let je pad
u sumrak
Camino al Anochecer
Vamos fuera de la ciudad
iniciamos el camino al anochecer
la cortina de lluvia cae
los árboles beben el anochecer
estar lejos de esas maravillosas personas
que han olvidado reír
y que en nuestra ausencia juzguen
porque nosotros nos hemos ido para siempre
en el anochecer
nos fuimos repentinamente
no sabemos qué traerá el mañana
la tenue luz de octubre
bombas amarillas junto al camino
y cada nueva mañana que nos despierta
borrará lentamente nuestra huella
los pensamientos no lo admiten pero el corazón presiente
que este largo vuelo es una caída
en el anochecer