Doy La Vida
¿donde esta el sueño que me diste?
¿dónde esta el mar que prometiste?
Me quema el hielo de tus manos.
Que me arrastraste a lo más triste.
Que me ensuciaste y me rompiste.
Y aun te refugio aquí a mi lado.
Mírame y dime de una vez
Que sientes al rozar mi piel.
Dile al olvido que…
Que esta agonía se la lleve al viento.
Porque en tus brazos doy la vida.
Porque te encuentro cuando no hay salida.
Porque me encierro entre tus labios.
Aunque me sangre a mares esta herida.
Que no es culpable la rutina
De que este amor se apague en cada esquina.
Que no he sabido acariciar quizá
¿qué debo hacer para volver atrás?
No puedo amarte más.
Tan blanca el alma que no puedo
Dejarme amar por otros besos
Que mueran cada madrugada.
Y se disfracen de recuerdos,
De lunas muertas por el tiempo
Que no enterré bajo tu almohada
Mírame y dime de una vez
Que sientes al tocar mi piel.
Dile al olvido que…
Que esta agonía se la lleve el viento.
Porque en tus brazos doy la vida.
Porque te encuentro cuando no hay salida.
Porque me encierro entre tus labios.
Aunque me sangre a mares esta herida.
Que no es culpable la rutina
De que este amor se apague en cada esquina.
Que no he sabido acariciar quizá
¿qué debo hacer para volver atrás?
No puedo amarte más.
Geef Het Leven
Waar is de droom die je me gaf?
Waar is de zee die je beloofde?
Het ijs van jouw handen brandt me.
Je trok me naar het treurigste,
Je maakte me vuil en brak me.
En toch bied ik je hier een plek naast me.
Kijk naar me en zeg het nu eens
Wat voel je als je mijn huid aanraakt.
Zeg tegen de vergetelheid dat…
Dat deze agonische pijn met de wind mee moet.
Want in jouw armen geef ik het leven.
Want ik vind je als er geen uitweg is.
Want ik sluit me op tussen jouw lippen.
Ook al bloedt deze wond als de zee.
Dat de routine niet schuldig is
Aan het feit dat deze liefde op elke hoek dooft.
Dat ik misschien niet heb geweten hoe te strelen
Wat moet ik doen om terug te keren?
Ik kan je niet meer liefhebben.
Zo wit is de ziel dat ik niet kan
Me laten liefhebben door andere kussen
Die elke ochtend sterven.
En zich verkleden als herinneringen,
Van dode manen door de tijd
Die ik niet onder jouw kussen heb begraven.
Kijk naar me en zeg het nu eens
Wat voel je als je mijn huid aanraakt.
Zeg tegen de vergetelheid dat…
Dat deze agonische pijn met de wind mee moet.
Want in jouw armen geef ik het leven.
Want ik vind je als er geen uitweg is.
Want ik sluit me op tussen jouw lippen.
Ook al bloedt deze wond als de zee.
Dat de routine niet schuldig is
Aan het feit dat deze liefde op elke hoek dooft.
Dat ik misschien niet heb geweten hoe te strelen
Wat moet ik doen om terug te keren?
Ik kan je niet meer liefhebben.