Nieznajomy
Witaj nieznajomy, nawet nie wiem jak na imię masz
Patrzę na ciebie i myślę: czy to ja za kilka lat?
Za oknem szarość wchodzi w sen
Ty wciąż nie mówisz do mnie nic
Na tym pustkowiu mieszka śmierć
Czy to tylko część mojego snu?
Powiedz mi
Ściany się burzą, szyby pękają na raz
Lecę w dół przez błędy wszystkich lat
Widzę wyraźnie pełne rozczarowań twarze
A w oczach ból i gniew uśpionych zdarzeń
Kłamałem więcej niż kiedykolwiek chciałbym przyznać
A w mych żyłach płynęła krew zimniejsza niż stal
Dlatego dzisiaj jestem całkiem sam
Mój nieznajomy, czy widzisz to co ja?
Jak to możliwe, ze ktokolwiek ufał mi?
Pozornie szczery, lecz nigdy tak jak dziś
To samo miejsce, ten sam zmęczony strach
Wśród tłumu ludzi odbijam się od dna
Vreemdeling
Welkom vreemdeling, ik weet niet eens hoe je heet
Ik kijk naar je en denk: ben ik dat over een paar jaar?
Buiten komt de grijsheid in de slaap
Jij zegt nog steeds niets tegen me
Op deze woestenij woont de dood
Is dit slechts een deel van mijn droom?
Zeg het me
De muren vallen, de ruiten barsten ineens
Ik val naar beneden door de fouten van alle jaren
Ik zie duidelijk de gezichten vol teleurstellingen
En in de ogen de pijn en woede van ingeslapen gebeurtenissen
Ik heb meer gelogen dan ik ooit zou willen toegeven
En in mijn aderen stroomde bloed kouder dan staal
Daarom ben ik vandaag helemaal alleen
Mijn vreemdeling, zie jij wat ik zie?
Hoe is het mogelijk dat iemand mij ooit vertrouwde?
Schijnbaar oprecht, maar nooit zo als vandaag
Dezelfde plek, dezelfde vermoeide angst
Tussen de menigte stuiter ik van de bodem