November
Het regent en het is november
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender
Zijn heimelijke pijnen draagt
En in de kamer, waar gelaten
Het dagelijks leven wordt verricht
Schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddaglicht.
De jaren gaan zoals zij gingen
Er is allengs geen onderscheid
Meer tussen dove erinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid
Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan den tijd
Altijd november, altijd regen
Altijd dit lege hart, altijd
Noviembre
Llueve y es noviembre
Otra vez regresa el otoño y acecha
El corazón, que triste, pero cada vez más acostumbrado
Lleva sus dolores secretos
Y en la habitación, donde con resignación
Se lleva a cabo la vida diaria
Brilla desde las desoladas calles
Una luz vespertina sin color.
Los años pasan como pasaron
Poco a poco no hay diferencia
Entre los recuerdos mudos
Y lo que se vive y se espera
Perdidos están los caminos tempranos
Para escapar del tiempo
Siempre noviembre, siempre lluvia
Siempre este corazón vacío, siempre