De Zee
In verre, droeve buitenwijken, die 's ochtends leeg en somber zijn, waar de sering er zielig bij staat op het plein, daar staat een huis, zestien hoog, waarnaast een populier verrijst die uitgeput naar de verlaten hemel wijst,
En bij die populier een bank, daar slaapt al sinds een uur of twee, daar slaapt al sinds een uur of twee "D". Hij ligt te dromen van de zee. Hij heeft gedronken, is verdomme voor altijd weg van huis gegaan.
Hij wilde naar de zee vertrekken, maar kwam bij het station niet aan. Hij wilde naar de zee vertrekken, die ieder leed verdrijven kan. Hij heeft staan vloeken, zag die bank, ging liggen en daar snurkt hij dan. Toen is de zee naar hem gekomen, de zee met haar vertrouwd gezicht, de blauwe zee is zelf gekomen, glimlachend in het ochtendlicht.
Toen is de zee naar hem gekomen, de zee met haar vertrouwd gezicht, de blauwe zee is zelf gekomen, glimlachend in het ochtendlicht. En "D" die heeft toen ook geglimlacht. En die bewegingloze vent, vermagerd, kaal en zonder tanden, is ijlings naar de zee gerend.
En rennend ziet hij een gestalte die in de gouden branding staat. En dat ben ik, die ook voortdurend naar zee wil en maar steeds niet gaat. Ik slaap en schommel op een schommel tussen wat struiken op een plein in verre, droeve buitenwijken, die 's ochtends leeg en somber zijn.
En rennend ziet hij een gestalte die in de gouden branding staat. En dat ben ik, die ook voortdurend naar zee wil en maar steeds niet gaat. Ik slaap en schommel op een schommel tussen wat struiken op een plein in verre, droeve buitenwijken, die 's ochtends leeg en somber zijn.
Del Mar
En los lejanos y tristes suburbios, que por la mañana están vacíos y sombríos, donde el serbal se ve triste en la plaza, hay una casa, dieciséis pisos arriba, junto a la cual se alza un álamo exhausto que señala al cielo abandonado,
Y junto a ese álamo hay un banco, donde duerme desde hace un par de horas, donde duerme desde hace un par de horas 'D'. Él está soñando con el mar. Ha bebido, maldita sea, y se ha ido para siempre de casa.
Quería ir al mar, pero no llegó a la estación. Quería ir al mar, que puede alejar todo sufrimiento. Estuvo maldecido, vio ese banco, se acostó y allí ronca. Entonces el mar vino hacia él, el mar con su rostro familiar, el mar azul vino por sí mismo, sonriendo en la luz de la mañana.
Entonces el mar vino hacia él, el mar con su rostro familiar, el mar azul vino por sí mismo, sonriendo en la luz de la mañana. Y 'D' también sonrió entonces. Y ese tipo inmóvil, delgado, calvo y sin dientes, corrió rápidamente hacia el mar.
Y corriendo ve una figura parada en la dorada orilla. Y esa soy yo, que también constantemente quiere ir al mar pero nunca lo logra. Duermo y me balanceo en un columpio entre arbustos en una plaza en los lejanos y tristes suburbios, que por la mañana están vacíos y sombríos.
Y corriendo ve una figura parada en la dorada orilla. Y esa soy yo, que también constantemente quiere ir al mar pero nunca lo logra. Duermo y me balanceo en un columpio entre arbustos en una plaza en los lejanos y tristes suburbios, que por la mañana están vacíos y sombríos.