Cuánto Falta
Aún recuerdo el tono de ese cielo, de aquel viaje de verano
Con el Sol medio cayendo y tú a mi la'o conduciendo
¿Y cuánto queda para que lleguemos?
Para que salgan las flore' tra' el frío del invierno
Y aún recuerdo el brillo de la arena, aún no conocía la pena
Cuando aún éramos cinco en vez de cuatro en la mesa
¿Y cuánto falta pa' que puedas verlo?
Pa' que veas mi lado bueno antes de que te hagas viejo
Contigo, yo aprendí lo que era libertad
Solo trato de volver a empezar
Sé que no puedo recobrar la inocencia
Pero, al menos, no perdí la identidad
Tú siempre confiaste en mí, yo no tanto
Tú sufrías siempre por mí, yo no tanto
Todo este tiempo fui un loco sin vértigo
Y sufrí las consecuencias de llegar tan alto
Hoy busco aterrizar
Reconectar con mi ciudad
Que todo vuelva a la normalidad
Y dejar, sin miedo, la puerta abierta
Pa' que entre la brisa fresquita del mar
Un cielo pintao' de color violeta
Bajo el que tú y yo solíamos hablar de la vida, y
Aún recuerdo el tono de ese cielo, de aquel viaje de verano
Con el Sol medio cayendo y tú a mi la'o conduciendo
¿Y cuánto queda para que lleguemos?
Para que salgan las flore' tra' el frío del invierno
Y aún recuerdo el brillo de la arena, aún no conocía la pena
Cuando aún éramos cinco en vez de cuatro en la mesa
¿Y cuánto falta pa' que puedas verlo?
Pa' que veas mi lado bueno antes de que te hagas viejo
Quiero volver a hacer aviones por el aire
Con la mano sacá' por la ventanilla
Al color naranja de lo' atardeceres
Y al olor a salitre de la bahía
Me gustaría volver a esperarte en la puerta
A que volvieses de tu rutina
Que me vuelvas a enseñar a relativizar
Cuando aparezcan los problemas de la vida
Tus manos, siempre llenas de pintura
Ahora están acompañadas de arruguitas
Y tus ojos, de mirada azul pura
Siguen diciéndome que nada te lo impida
Una silla libre en la mesa
Por si alguien se une a la comida
Estoy orgulloso de crecer en este barrio
Y del apellido que heredé de la familia
Has sabido salir de todas las situaciones de forma airosa
Y de alguna manera, has sido un superviviente al fin y al cabo, ¿no?
Yo creí que tú ibas a hacer lo mismo que hemos hecho todo'
Una carrera, estudiar en una universidad, como hizo tu hermano, como hizo tu hermana
Y siempre pensamos que tú ibas a hacer lo mismo, ibas a sacar tu carrera e ibas a vivir de, del oficio
Pero no, no, fue una, una sorpresa saber que, que tenías ese alma de poeta
Siempre has escrito cosas, y eso es importante
Llevarlas a la música parece ser que se te da mucho mejor que estudiar
Fue una sorpresa, desde luego, eh
Saber que podías vivir de tu arte, y eso sí que es realmente una tranquilidad
En agradecimiento a todos los que nos gusta la música
Y que creemos que la música es uno de los mejores inventos de la humanidad
¿Qué sería? ¿Qué sería del mundo sin la música?
Hoeveel Tijd Hebben We Nog
Ik herinner me nog de kleur van die lucht, van die zomervakantie
Met de zon die half ondergaat en jij naast me aan het rijden
En hoeveel tijd hebben we nog voordat we aankomen?
Zodat de bloemen bloeien na de kou van de winter
En ik herinner me nog de glans van het zand, ik kende de pijn nog niet
Toen we nog met z'n vijven waren in plaats van vier aan de tafel
En hoeveel tijd is er nog voordat je het kunt zien?
Zodat je mijn goede kant ziet voordat je oud wordt
Met jou leerde ik wat vrijheid was
Ik probeer gewoon opnieuw te beginnen
Ik weet dat ik de onschuld niet kan terugkrijgen
Maar, in ieder geval, heb ik mijn identiteit niet verloren
Jij vertrouwde altijd op mij, ik niet zozeer
Jij leed altijd om mij, ik niet zozeer
Al die tijd was ik een gek zonder angst
En ik heb de gevolgen gevoeld van zo hoog te komen
Vandaag zoek ik naar een landing
Om weer verbinding te maken met mijn stad
Zodat alles weer normaal wordt
En zonder angst de deur openlaten
Zodat de frisse zeebries binnenkomt
Een lucht geschilderd in paars
Waaronder jij en ik vroeger over het leven praatten, en
Ik herinner me nog de kleur van die lucht, van die zomervakantie
Met de zon die half ondergaat en jij naast me aan het rijden
En hoeveel tijd hebben we nog voordat we aankomen?
Zodat de bloemen bloeien na de kou van de winter
En ik herinner me nog de glans van het zand, ik kende de pijn nog niet
Toen we nog met z'n vijven waren in plaats van vier aan de tafel
En hoeveel tijd is er nog voordat je het kunt zien?
Zodat je mijn goede kant ziet voordat je oud wordt
Ik wil weer vliegtuigjes maken in de lucht
Met mijn hand uit het raam
Naar de oranje kleur van de zonsondergangen
En de geur van zout uit de baai
Ik zou graag weer op je wachten bij de deur
Tot je terugkomt van je routine
Dat je me weer leert relativeren
Wanneer de problemen van het leven opduiken
Jouw handen, altijd vol verf
Zijn nu vergezeld van rimpels
En jouw ogen, met een pure blauwe blik
Zeggen me nog steeds dat niets je moet tegenhouden
Een lege stoel aan de tafel
Voor als iemand zich bij het eten voegt
Ik ben trots om op te groeien in deze buurt
En op de achternaam die ik van de familie heb geërfd
Je hebt altijd op een elegante manier uit alle situaties weten te komen
En op de een of andere manier ben je een overlever, nietwaar?
Ik dacht dat jij hetzelfde zou doen als wij allemaal
Een studie, naar de universiteit, zoals je broer, zoals je zus
En we dachten altijd dat jij hetzelfde zou doen, je diploma zou halen en van je vak zou leven
Maar nee, nee, het was een verrassing om te weten dat je die poëtische ziel had
Je hebt altijd dingen geschreven, en dat is belangrijk
Het naar muziek brengen lijkt je veel beter af te gaan dan studeren
Het was zeker een verrassing, hè
Te weten dat je van je kunst kon leven, en dat is echt een geruststelling
Als dank aan iedereen die van muziek houdt
En die gelooft dat muziek een van de beste uitvindingen van de mensheid is
Wat zou er zijn? Wat zou de wereld zijn zonder muziek?
Escrita por: Delaossa / Lacuei / KIDDO