Aquele Inverno
Há sempre um piano
Um piano selvagem
Que nos gela o coração
E nos trás a imagem
Daquele inverno
Naquele inferno
Há sempre a lembrança
De um olhar a sangrar
De um soldado perdido
Em terras do ultramar
Por obrigação
Aquela missão
Combater na selva sem saber porquê
E sentir o inferno de matar alguém
E quem regressou
Guarda a sensação
Que lutou numa guerra sem razão
Sem razão, sem razão
Há sempre a palavra
A palavra nação
Que os chefes trazem e usam
Pra esconder a razão
Da sua vontade
Daquela verdade
E para eles aquele inverno
Será sempre o mesmo inferno
Que ninguém poderá esquecer
Ter que matar ou morrer
Ao sabor do vento
Naquele tormento
Perguntei ao céu: Será sempre assim?
Poderá o inverno nunca ter um fim?
Não sei responder
Só talvez lembrar
O que alguém que voltou veio contar, recordar
Recordar
Aquele inverno
Die Winter
Er is altijd een piano
Een wilde piano
Die ons hart doet bevriezen
En ons de beelden brengt
Van die winter
In die hel
Er is altijd de herinnering
Aan een bloederige blik
Van een verloren soldaat
In verre landen
Uit plicht
Die missie
Vechten in de jungle zonder te weten waarom
En de hel voelen van iemand doden
En wie terugkeert
Bewaart het gevoel
Dat hij vocht in een oorlog zonder reden
Zonder reden, zonder reden
Er is altijd het woord
Het woord natie
Dat de leiders brengen en gebruiken
Om de reden te verbergen
Van hun wil
Van die waarheid
En voor hen zal die winter
Altijd dezelfde hel zijn
Die niemand kan vergeten
Moeten doden of sterven
Met de wind mee
In die kwelling
Ik vroeg aan de hemel: Blijft het altijd zo?
Zal de winter nooit eindigen?
Ik weet het niet
Misschien alleen herinneren
Wat iemand die terugkwam kwam vertellen, herinneren
Herinneren
Die winter
Escrita por: Fernando Cunha, Miguel Ângelo