Julieta
Las noches son un mar de oleaje torvo
Que a veces me trae recuerdos
Y qué recuerdos los que vuelan esta noche
De donde hace tantos años
Se habían quedado durmiendo
Recuerdos que me van llegando a oleadas
Y sugieren otros tiempos
Tiempos de más
Facilidad es la palabra que hoy me falta
Y que hace tanto no comprendo
No tengo más que un vago
Sentimentalismo dulce y triste pero viejo
Viejo como el viejo sabor de viejas lágrimas
Y viejo como el muro de su casa
Donde aparecía corriendo
De la mano de su hermana
Cuando la estaba queriendo
Más que a todo lo que quise y sobre todo
Lo que entiendo que quiere alguien con diez años
Cómo me gustaba Julieta
En ese entonces todo venía en otros nombres
Desde el amarla en secreto
Hasta el vivir con la confianza en que me amaba
Tras de sus ojos risueños
Siempre se resumía en la frase acostumbrada
Y para mí, todo lo envolvían tres palabras
Ciertas como la verdad
Me gustaba Julieta
Cuando iba mirando a cualquier sitio sin hacerlo
Cuando imaginaba y se peinaba los cabellos negros
Negros como noches y largos
Y largos como inviernos que nunca acababan
De estar cerca ni estar lejos
Solo y tan solo a mi lado
Y a mi lado les recuerdo
Me gustaba Julieta
Cuando imaginaba que le amaba de hace tiempo
Cuando me escribió que era su amor
Cuando lo entiendo y además cuando como hoy lo rememoro
Dulce y triste como lágrimas y besos
De mejilla y de la infancia y de hace mucho tiempo atrás
Me gustaba Julieta
Cuando murió su papá y se lo dijeron
Cuando en la sorpresa soltó el llanto
Y el cuaderno en donde decía que me amaba
Siempre y cuando fuera eterno como el Sol
Me gustaba Julieta
Cuando la llevaron a vivir con sus abuelos
Cuando dejó de ir a clases con su hermana
Cuando una tarde como cualquier tarde gris
Se me fue lejos
Lejos más allá de donde van todos los sueños
Que han venido desde entonces y esta noche
Me repiten que de niño y en las tardes
Me gustaba Julieta
Julieta
De nachten zijn een zee van woelige golven
Die soms herinneringen bij me brengen
En wat een herinneringen vliegen er vanavond
Van waar ze jaren geleden
In slaap waren gevallen
Herinneringen die in golven naar me toe komen
En andere tijden suggereren
Tijden van meer
Gemak is het woord dat me vandaag ontbreekt
En dat ik al zo lang niet begrijp
Ik heb niet meer dan een vage
Sentimentele zoetheid, treurig maar oud
Oud als de oude smaak van oude tranen
En oud als de muur van haar huis
Waar ze rennend verscheen
Hand in hand met haar zus
Toen ik haar aan het willen was
Meer dan alles wat ik wilde en vooral
Wat ik begrijp dat iemand van tien jaar wil
Hoe hield ik van Julieta
In die tijd kwam alles onder andere namen
Van het in het geheim van haar houden
Tot het leven met het vertrouwen dat ze van me hield
Achter haar vrolijke ogen
Werd het altijd samengevat in de gebruikelijke zin
En voor mij, alles werd omhuld door drie woorden
Zeker als de waarheid
Ik hield van Julieta
Toen ze naar elke plek keek zonder het te doen
Toen ze zich voorstelde en haar zwarte haren kamde
Zwart als nachten en lang
En lang als winters die nooit eindigden
Van dichtbij of ver weg
Alleen en zo alleen aan mijn zijde
En aan mijn zijde herinner ik me ze
Ik hield van Julieta
Toen ik me voorstelde dat ik al lang van haar hield
Toen ze me schreef dat ik haar liefde was
Wanneer ik het begrijp en bovendien wanneer ik het vandaag herinner
Zoet en treurig als tranen en kussen
Van wangen en van de kindertijd en van lang geleden
Ik hield van Julieta
Toen haar vader stierf en ze het te horen kreeg
Toen ze in de verrassing begon te huilen
En het schrift waarin stond dat ze van me hield
Altijd als het eeuwig was als de zon
Ik hield van Julieta
Toen ze naar haar grootouders verhuisde
Toen ze stopte met naar school te gaan met haar zus
Toen op een middag zoals elke grijze middag
Ze ver weg ging
Ver weg, verder dan waar alle dromen gaan
Die sindsdien zijn gekomen en vanavond
Herinneren ze me eraan dat ik als kind en in de middagen
Van Julieta hield