Dos Adolescentes y su Primer Amor
Qué casualidad, habernos conocido
Que me acaricies el pelo, hasta quedarme dormido
Qué necesidad, de oírte respirar
Aún no es tarde, pero ya te has ido
No se puede evitar, que todo cambie
O eso dicen, desde que era un niño
Te doy un beso, tiritas de frío
Me cuentas tu día, y yo el mío
¿Qué ha pasado mi niña? Un suicidio colectivo
Se ha quedado tanto sin hacer
Que ahora no sé cómo decir adiós
Como dos adolescentes, y su primer amor
Esta cama es pequeña para dos
Dime al oído: Por favor
Te escupo en la boca, te quitas la ropa
Un calcetín perdido entre el edredón
Tienes ojos de cristal negro
Vísteme lento que tengo miedo
Pasa la lengua por mi oreja
Había muerto por un momento
Cierra los ojos y pide un deseo
Vivir de ilusiones, no está tan feo
La realidad es cruel, me quema la piel
Ya se ha pasado, nuestro momento
Quiero darte la mano en un parque
Cantar una canción de alguien
Que hable de la vida y no olvidarte
Te doy un beso, tiritas de frío
Me cuentas tu día, y yo el mío
¿Qué ha pasado mi niña? Un suicidio colectivo
Se ha quedado tanto sin hacer
Que ahora no sé cómo decir adiós
Como dos adolescentes, y su primer amor
Esta cama es pequeña para dos
Dime al oído: Por favor
Te escupo en la boca, te quitas la ropa
Un calcetín perdido entre el edredón
Se ha quedado tanto sin hacer
Que ahora no sé cómo decir adiós
Se ha quedado tanto sin hacer
Que ahora no sé cómo decir adiós
Qué casualidad
Qué casualidad
No vuelvo a confiar
En los hombres, nunca más
Twee Tieners en hun Eerste Liefde
Wat een toeval, dat we elkaar ontmoetten
Dat je mijn haar streelt, tot ik in slaap val
Wat een behoefte, om je te horen ademen
Het is nog niet te laat, maar je bent al weg
Je kunt niet voorkomen, dat alles verandert
Of dat zeggen ze, sinds ik een kind was
Ik geef je een kus, je bibbert van de kou
Je vertelt me over jouw dag, en ik over de mijne
Wat is er gebeurd, mijn meisje? Een collectieve zelfmoord
Er is zoveel blijven liggen
Dat ik nu niet weet hoe ik afscheid moet nemen
Als twee tieners, en hun eerste liefde
Dit bed is te klein voor twee
Fluister in mijn oor: Alsjeblieft
Ik spuug in je mond, je doet je kleren uit
Een sok verloren tussen de dekens
Je hebt ogen van zwart glas
Kleed me langzaam aan, ik ben bang
Laat je tong over mijn oor glijden
Ik was even dood van de spanning
Sluit je ogen en doe een wens
Leven van illusies, is niet zo lelijk
De realiteit is wreed, het brandt mijn huid
Ons moment is al voorbij
Ik wil je de hand geven in een park
Een liedje zingen van iemand
Dat over het leven gaat en je niet vergeet
Ik geef je een kus, je bibbert van de kou
Je vertelt me over jouw dag, en ik over de mijne
Wat is er gebeurd, mijn meisje? Een collectieve zelfmoord
Er is zoveel blijven liggen
Dat ik nu niet weet hoe ik afscheid moet nemen
Als twee tieners, en hun eerste liefde
Dit bed is te klein voor twee
Fluister in mijn oor: Alsjeblieft
Ik spuug in je mond, je doet je kleren uit
Een sok verloren tussen de dekens
Er is zoveel blijven liggen
Dat ik nu niet weet hoe ik afscheid moet nemen
Er is zoveel blijven liggen
Dat ik nu niet weet hoe ik afscheid moet nemen
Wat een toeval
Wat een toeval
Ik vertrouw nooit meer
Op mannen, nooit meer
Escrita por: Marcos Crespo García