Sacrilegium
Sacrilegium
Profanatio omnium quae deo
Vel sanctis propositis consecrantur
Sacrilegium
For long endless millions of instants I drank at the goblet of illusion
Tilling tumours and follies
Desperately wandering through the dark tunnels of the bone box
Then, submitting I chose to drown in the ashes of my dreams
When purity is raped, three days are not enough to resurrect
Everywhere leprosy spreads out
The light of the eyes is extinguished
Thunders now shatter the eardrums
The scream is: The plague be on you!
The dust I used to build
The impalpable reality of my nights
Brings me back along the paths
Where I scattered useless hopes
Believe!
Can I trust you?
No, please, don't!
Can I trust you?
Forever, really, forever!
My name is damne
These are just oaths engraved in the water
Obey!
Thank you, sir
As a child, or an idiot
Who follows the laws of the others?
Quicksands have just one unrelenting goal
Bon voyage, mon amour
Fight!
That invisible enemy nestled behind those
Gorgeous, false, sharp smiles
I can’t just say: Goodbye!
In order to conquer the future: And destroy it!
I go back once more into the abyss of my nothing
You know
The dead have the virtue of looking like each other
It seems like yesterday
We were children and playing at running after each other
You would often lock me in the dark cellar
And I implored: Please open!
I used to run trampling on the little heads cut off
Spread ripe on the lawn
We had no mother so we're taking turns in being her
You have visiting my dreams leaving to snow
Through almost closed fingers
Glittering crystals of verginal illusions
Time seemed our brother until the deadly night
Twisted, I preserved you, jealously, beside me
Gelid, adorned with the damned cloths of the sudden silence
While dreamful I offered you
A smile in a suspended flash
The spirit was plucked away
By the sacrilege of fatal arms!
Forever! Remember?
Forever! I kept the secret
Where is the bride? Forsaken him!
Fleeing the deceived! Left him alone!
Talk, talk
You fools!
Forever I wanted
Still, lifeless and empty
The shadow of you to lie on the bridal couch
Where you laughed astonished
Minding the tales bizarre and contorted
I told you every night
Prior to submitting to the empire of the dark
Mors at suae cohortis ludus
Anathema, anathema tibi!
Arcani vis et natura
Anathema, anathema tibi!
They who know, do not speak!
They who talk, do not know!
Maledictus! Maledictus!
We are just sketches of men
Caught in a wicked vortex where tertium non datur
Between being God or being damned
But, after all isn't it true that
An inaudible suggestion, an ineffable remorse
A secret instinct reveal the impurity hidden in success
The vulgarity of victory, the filth nestling
In fortune pure purity
Absolute catharsis is in misadventure
In tragedy in one's ineluctable check mate
And when the lights dim and falls slowly the curtain
I return to dance in a ring
With the skeleton man and the bearded lady
The bird-boy and the laughing dwarf
Among dragons and avenging angels
Winged maidens and herds of blind men
Who bark with open wide eyes
Taking me at last to the world where
Uncertainty does not exist
In heaven or underground
Sacrilegium
Forasmuch as it hath pleased almighty God, in his great message
To take out of this world the soul of our dead brother here departed
We therefore commit this body to the ground, earth to earth, ashes to ashes, dust to dust
In sure and certain hope of the resurrection to eternal life, through our lord Jesus Christ, amen
Even angels cry if a heron refuses to fly and prefer to creep among worms
Sacrilegium
Sacrilegium
Profanatie van alles wat aan God
Of heiligen is gewijd
Sacrilegium
Al miljoenen eindeloze momenten dronk ik uit de beker van illusie
Bewerkte tumoren en dwaasheden
Wanhopig zwervend door de donkere tunnels van de doodskist
Toen, me overgevend, koos ik ervoor te verdrinken in de as van mijn dromen
Wanneer puurheid wordt verkracht, zijn drie dagen niet genoeg om te herrijzen
Overal verspreidt de melaatsheid zich
Het licht van de ogen dooft uit
Donderslagen verwoesten nu de trommelvliezen
De schreeuw is: De plaag zij op jou!
Het stof dat ik gebruikte om te bouwen
De ongrijpbare realiteit van mijn nachten
Brengt me terug langs de paden
Waar ik nutteloze hoop verspreidde
Geloof!
Kan ik je vertrouwen?
Nee, alsjeblieft, niet doen!
Kan ik je vertrouwen?
Voor altijd, echt, voor altijd!
Mijn naam is vervloekt
Dit zijn slechts eden gegraveerd in het water
Gehoorzaam!
Dank u, mijnheer
Als een kind, of een idioot
Wie volgt de wetten van anderen?
Zand dat zich vastgrijpt heeft maar één meedogenloos doel
Bon voyage, mon amour
Vecht!
Die onzichtbare vijand genesteld achter die
Prachtige, valse, scherpe glimlachen
Ik kan gewoon niet zeggen: Vaarwel!
Om de toekomst te veroveren: En het te vernietigen!
Ga ik nogmaals terug in de afgrond van mijn niets
Je weet
De doden hebben de deugd om op elkaar te lijken
Het lijkt gisteren
We waren kinderen en speelden met elkaar achterna
Je sloot me vaak op in de donkere kelder
En ik smeekte: Alsjeblieft open!
Ik rende over de kleine afgehakte hoofden
Verspreid rijp op het gras
We hadden geen moeder, dus nemen we om de beurt haar rol aan
Je hebt mijn dromen bezocht, terwijl je naar sneeuw vertrok
Door bijna gesloten vingers
Glitterende kristallen van maagdelijke illusies
De tijd leek onze broer tot de dodelijke nacht
Verdraaid, bewaarde ik je, jaloers, naast me
Koud, versierd met de vervloekte doeken van de plotselinge stilte
Terwijl dromerig bood ik je aan
Een glimlach in een opgeschorte flits
De geest werd weggerukt
Door het sacrilege van fatale armen!
Voor altijd! Herinner je je?
Voor altijd! Ik hield het geheim
Waar is de bruid? Verlaat hem!
Vluchtend van de bedrogen! Laat hem alleen!
Praat, praat
Jullie dwazen!
Voor altijd wilde ik
Nog steeds, levenloos en leeg
De schaduw van jou op de huwelijksbed te laten liggen
Waar je verbaasd lachte
Zorgend om de bizarre en verwrongen verhalen
Die ik je elke nacht vertelde
Voordat ik me overgaf aan het rijk van het duister
Mors at suae cohortis ludus
Anathema, anathema tibi!
Arcani vis et natura
Anathema, anathema tibi!
Zij die weten, spreken niet!
Zij die praten, weten niet!
Vervloekt! Vervloekt!
We zijn slechts schetsen van mannen
Vastgegrepen in een kwaadaardige vortex waar tertium non datur
Tussen God zijn of vervloekt zijn
Maar, is het niet waar dat
Een onhoorbare suggestie, een onuitsprekelijk berouw
Een geheim instinct de onzuiverheid onthult die verborgen ligt in succes
De vulgariteit van overwinning, de vuiligheid die nestelt
In fortuin pure puurheid
Absolute catharsis ligt in tegenslag
In tragedie in iemands onontkoombare schaakmat
En wanneer de lichten dimmen en het gordijn langzaam valt
Keer ik terug om in een kring te dansen
Met de skeletman en de baardige dame
De vogeljongen en de lachende dwerg
Tussen draken en wraakzuchtige engelen
Vleugelige maagden en kuddes blinde mannen
Die blaffen met wijd open ogen
Die me eindelijk naar de wereld brengen waar
Onzekerheid niet bestaat
In de hemel of ondergronds
Sacrilegium
Voor zover het de almachtige God heeft behaagd, in zijn grote boodschap
Om de ziel van onze overleden broer hier uit deze wereld te nemen
Vertrouwen wij daarom dit lichaam aan de grond toe, aarde aan aarde, as aan as, stof tot stof
In zekere en vaste hoop op de opstanding tot het eeuwige leven, door onze heer Jezus Christus, amen
Zelfs engelen huilen als een reiger weigert te vliegen en liever tussen de wormen kruipt