La Última Carta Que Te Escribo
Y ahora míranos, dos juguetes rotos, silencios remotos
Temblores que parecen terremotos
Tiempos locos, devotos se masturban con la cruz
Dos metros y aparecen años luz bajo este foco
Y es recíproco, no encuentro consuelo en este cielo las
Ganas de besarte se confunden con el hielo, vas
A matarme si te invoco. Dispara va
Me borro de las fotos poco a poco no volveré más
Puedes desecharme ya, ¿o me equivoco?
¿Me quieres? Yo tampoco, estoy tan roto y descosido ya
Vamos a mentirnos a la cara, carcajadas
Ódiame en voz alta y fóllame en las llamaradas
Cuando explote el, coseno de tu escote, la ecuación perdida
No salimos a flote siempre a la deriva en tu saliva
Buscando salidas a esta vida muerta
Billetes de ida, no de vuelta me di cuenta
El tiempo no perdona los excesos
A veces a voces, a veces a besos
A veces me atraviesas, a veces traviesos
Funambulistas cargamos con demasiado peso
Ilusos salimos ilesos, o eso quisimos ver
Ilusiones de una estupidez que salió cara, no, no
No pude ayudarte, ya lo sé
Que nadie te ayudara fue tu regla más sagrada
Y ahora mírate, solos en tu cuerpo que nadie conoce
Cartografía de tus sueños, mapas de tus roces
Miradas veloces, caricias finales
Si no sabes lo que vales no te destroces
Besos a las doce, te quieros sombríos
Cantando feroces, rompiendo relojes
Haciendo que elogies hasta el suelo frío
No me conoces
Esta es la última carta que te escribo
Pintamos el ocaso, vaciamos los vasos
Fuimos marionetas del diablo pero ¿acaso, no fuimos felices?
No sé, yo paso
No sigo directrices cuando hablamos de fracaso
Tengo claro que todos caemos, es pura ciencia, inercia
El principio de equivalencia
Mi demencia altera los estados, son tiempos raros
Es más fácil follar que enamorarnos y así estamos
Condenados a un porqué infinito, escavando con las manos
El granito construyendo mitos
Invocando meteoritos a fuerza de gritos
Pálpitos malditos ponen ritmo a este delito
No te he escrito por ser un capullo, porque te influyo
Tengo trozos de pared hasta en los puños
No consigo silenciar estos murmullos
Los abrazos que yo dé o no dé al final no son asunto tuyo
Traición y confianza, miedo sin fianza
Escudo contra lanza, fuego contra escarcha
Mentiras que destrozan la balanza, avalanchas
Equilibrios, desesperanzas
Espada contra espada, acero contra tablas
Nervio contra calma, pecho contra espalda
Delirios de ser vivo, crimen y castigo
Esta es la última carta que te escribo
He llorado en silencio, he roto el firmamento, he muerto
Vaciando luz de estrellas en cuerpos desiertos
Miento cuando afirmo que estoy cuerdo, recuerdo
Verte en el espacio pero no en el tiempo
Siempre el mismo cuento
Recuento de bajas, me subo, te bajas
Me escapo, me abrazas, besos con forma de verso inalterado
Crisantemos por cada soldado en tu tejado
No pude perdonarte mi disparo
No sé ni lo que quiero, solo cumplo con mi libertad
Exijo a los demás lo que a mí mismo, aunque no espero
Que nadie lo entienda, quien lo exija bien, me entenderá
Escribo por el odio que me tengo, sonrisa, la mantengo
Son días de tormento en este cenagal
En esta guerra eterna, soy mi propio asedio
(El invierno no muere, solo cambia de hemisferio)
Volverá
El viento me consume, la gente me aburre
Las calles que piso aquí transportan tu perfume, vivo
En un eterno lunes de borrascas nubes, mi mente es un bucle
Mi cuerpo no cumple su función, estuve
Peinando las derrotas de tus cumbres
Acampado con la lumbre en el portal de tus costumbres
Normal si te confundes, no me culpes si te hundes
Viniste a contarle tus dramas a este dramaturgo inmune
Anduve por aristas y sendas de mugre
Decapitando moralistas me entretuve
Horas extras en ataudes enterrando tus no pude
Aunque mi piel se pudre, mi mano te cubre
¿Quieres que te escude, quieres que me desnude?
La rabia que no supe controlar, ahora me escupe, tú
No te preocupes que de lejos engalanan las virtudes
Pero si te acercas ni el agua ni el cielo son azules
Cógeme la mano, llévame a bailar
Como dos extraños hablando en un bar
Sácame de dudas, báñame en sudor
Tango de pasiones bañado en licor
Un beso en París, una calle revuelta
Vas a enamorarte sin darte ni cuenta
No puedes huir de la tormenta, pero a ti
Si no te gusta el cielo te lo inventas
Y ahora míranos, dos niños perdidos en el Líbano
Dos margaritas sin sus pétalos ahí tirados
El viento nos arrastra y nos eleva
Pasamos los días sin más esperando que llueva
Para un chaparrón de agua marrón
No me compensa, no sé qué piensas
Seguro que estás fumando hierba en algún escalón
He hablado con la muerte un par de veces
Lejos de asustarme la acaricio y se adormece
En este trance con hojas caducas
El tiempo es un rebelde, hijo de puta
Y no te educa, cuerpos se bifurcan
Curvas que se truncan hacia una línea conjunta
¿Cuánto tiempo tienes para ser tú misma? Es la pregunta
Y ahora mírate, dime que eres libre o anda, pírate
No pienso olvidarte ni obligarte así que explícate
Que ves la luz con tanto brillo que eres tú estribllo
Que al final del libro estás conmigo, ¿no?
Aléjate del ruido que te han imbuido
De haber huido de miedos agresivos, de celos pasivos
De noches en vilo destrozando escritos sin motivo es tu salud
Cuánto daño han hecho desde Hollywood, aleja el zoom
Observarás que no todo es miseria, tú, solitaria
Salvaje como Nymeria
Bruja en la edad media condenada por cabrones
Pociones que alteran tus emociones
Y este mundo se cae a jirones, ¿no sientes el vértigo?
Esquivando los rayos de un Sol eléctrico
Sumidos en un tétrico bagaje casi hermético
En este presente bélico los músicos son médicos
Corazones tan gélidos que, nacen crisálidas
Sin éxito, sin salidas, sin méritos, sin flores, sin crédito, ni amores
Luchadores, nadie, nadie quiere amar a perdedores
Adoptando solitarios corazones en cajones
He encontrado bestias bajo algunas decisiones
Que harían temblar a los dioses, si existieran
El ser humano es una hiena que oculta su pena
Y se envenena con su propia sangre como alarde
El miedo al hambre no lo frena un puto alambre
Yo no pienso formar parte de este enjambre de cobardes
Clávame la estaca y hazme arder hasta borrarme
Que no van a controlarme, yo no pienso censurarme
La cadencia de un susurro, la fuerza de un tanque
Las serpientes que salieron por tu boca
Intentaron seducirme disparando a quemarropa
Y otra copa rota, otra escena loca sin guiones
La verdad que ya me suda los cojones
Pero sé sincera, al menos sé sincera, ¿tú que coño esperas
Que vuelva a follarte en primavera en la encimera?
Y una mierda, que no se acerque nadie a este poeta
La absorción de daño está obsoleta
Caen cometas que producen grietas, no soy de metal
Solo saben comportarse como absurdas marionetas
Si no hay metas ya para alcanzar si no es contigo
No he podido evitar desdibujar tu olvido
Mientras pierdo la cabeza y las maletas
El invierno es más frío sin tu abrigo
Cógeme la mano, llévame a bailar
Como dos extraños hablando en un bar
Sácame de dudas, báñame en sudor
Tango de pasiones bañado en licor
Un beso en París, una calle revuelta
Vas a enamorarte sin darte ni cuenta
No puedes huir de la tormenta, pero a ti
Si no te gusta el cielo te lo inventas
Traición y confianza, miedo sin fianza
Escudo contra lanza, fuego contra escarcha
Mentiras que destrozan la balanza, avalanchas
Equilibrios, desesperanzas
Espada contra espada, acero contra tablas
Nervio contra calma, pecho contra espalda
Delirios de ser vivo, crimen y castigo
Esta es la última carta que te escribo
Y esto es todo lo que queda
Después de una vida de promesas que no llegan
Rompo todo hasta que duela, hasta que sangren mis muelas
Compra rápido emociones porque vuelan
Corazones del Ikea, amor y pelea
Me encanta si te cabreas, pero que nadie se crea
Que escapar esta marea
Se me hace diminuto Laniakea si no estás
De Laatste Brief Die Ik Je Schrijf
En nu kijk ons aan, twee gebroken speelgoedjes, verre stiltes
Beven die lijken op aardbevingen
Tijden zijn gek, vol devotie masturberen ze met het kruis
Twee meter en jaren licht verschijnen onder deze schijnwerper
En het is wederzijds, ik vind geen troost in deze lucht
De verlangens om je te kussen verwarren zich met het ijs, je
Zult me doden als ik je oproep. Schiet maar
Ik verdwijn langzaam uit de foto's, ik kom niet meer terug
Je kunt me nu al weggooien, of zit ik fout?
Hou je van me? Ik ook niet, ik ben zo gebroken en verfrommeld nu
Laten we elkaar in het gezicht liegen, schaterlachend
Haat me hardop en neem me in de vlammen
Wanneer de cosinus van je decolleté explodeert, de verloren vergelijking
Komen we nooit boven water, altijd drijvend in je speeksel
Zoekend naar uitwegen uit dit dode leven
Eenvouduits omheen, nooit een terugweg, dat besefte ik
De tijd vergeeft geen fouten
Soms met schreeuwen, soms met kussen
Soms steek je door me heen, soms zijn we ondeugend
Degenen die op een koord lopen dragen te veel gewicht
Dromers komen ongedeerd terug, of dat wilden we zien
Illusies van een domheid die te duur was, nee, nee
Ik kon je niet helpen, dat weet ik al
Dat niemand je hielp was je heiligste regel
En nu kijk naar jezelf, alleen in je lichaam dat niemand kent
Kaart van je dromen, kaarten van je aanrakingen
Snelle blikken, laatste strelingen
Als je niet weet wat je waard bent, verwoest jezelf niet
Kussen om middernacht, sombere ik hou van je
Zingen als beesten, klokken verbrijzelend
Zorgend dat je zelfs de koude grond prijst
Je kent me niet
Dit is de laatste brief die ik je schrijf
We schilderden de zonsondergang, leegden de glazen
We waren marionetten van de duivel maar waren we niet gelukkig?
Ik weet het niet, laat maar
Ik volg geen richtlijnen als het gaat om falen
Ik weet zeker dat we allemaal vallen, het is pure wetenschap, traagheid
Het beginsel van gelijkwaardigheid
Mijn waanzin verstoort de staten, het zijn rare tijden
Het is makkelijker om te neuken dan om verliefd te worden en zo zijn we
Verdoemd aan een eindeloos waarom, gravend met onze handen
De korrels bouwen mythen
Meteorieten oproepend door middel van schreeuwen
Vervloekte kloppingen geven ritme aan deze misdaad
Ik heb je niet geschreven omdat ik een idioot ben, omdat ik je beïnvloed
Ik heb stukjes muur zelfs in mijn vuisten
Ik kan deze gefluister niet tot zwijgen brengen
De hugs die ik geef of niet geef zijn uiteindelijk jouw zaak niet
Verraad en vertrouwen, angst zonder zekerheid
Schild tegen speer, vuur tegen vorst
Leugens die de balans verstoren, lawines
Evenwichten, wanhoop
Zwaard tegen zwaard, staal tegen hout
Zenuwen tegen kalmte, borst tegen rug
Hallucinaties van levend zijn, misdaad en straf
Dit is de laatste brief die ik je schrijf
Ik heb in stilte gehuild, ik heb het firmament gebroken, ik ben overleden
Licht van sterren leegmakend in dorre lichamen
Ik lieg als ik beweer dat ik bij mijn verstand ben, herinner
Je in de ruimte zien maar niet in de tijd
Altijd hetzelfde verhaal
Lijst van verliezen, jij komt omhoog, ik ga naar beneden
Ik ontsnap, jij omarmt me, kussen met de vorm van een onveranderlijk vers
Crisantems voor elke soldaat op je dak
Ik kon je mijn schot niet vergeven
Ik weet niet eens wat ik wil, ik ben gewoon vrij
Ik eis van anderen wat ik van mezelf eis, ook al hoop ik niet
Dat niemand het begrijpt, degene die het eist, zal me begrijpen
Ik schrijf uit de haat die ik voor mezelf heb, glimlach, ik houd hem vast
Het zijn dagen van tormented in deze moeras
In deze eeuwige oorlog, ben ik mijn eigen beleger
(De winter sterft niet, hij verandert alleen van halfrond)
Het zal terugkomen
De wind consumeert me, mensen vervelen me
De straten die ik betreed hier dragen jouw geur, levend
In een eeuwige maandag van stormen en wolken, mijn geest is een lus
Mijn lichaam voldoet niet aan zijn functie, ik was bezig
De nederlagen van je toppen te kammen
Kamperend met het vuur bij de deur van jouw gewoontes
Normaal als je in de war bent, geef me niet de schuld als je verdrinkt
Je kwam om je drama's aan deze immuun dramaturg te vertellen
Ik liep over randen en paden van vuil
Met het decapiteren van moralisten vermaakte ik me
Extra uren in kisten grabberend jouw 'ik kon niet'
Hoewel mijn huid verrot, bedekt mijn hand je
Wil je dat ik je bescherm, wil je dat ik me naakt maak?
De woede die ik niet wist te controleren, spuugt me nu uit, jij
Maak je geen zorgen, van een afstand versieren de deugden
Maar als je dichterbij komt, is noch het water noch de lucht blauw
Neem mijn hand, neem me mee om te dansen
Als twee vreemden pratend in een bar
Haal me uit mijn twijfels, douche me in zweet
Tango van passies ondergedompeld in liquor
Een kus in Parijs, een rommelige straat
Je gaat verliefd worden zonder het te beseffen
Je kunt niet ontsnappen aan de storm, maar jij
Als je de lucht niet leuk vindt, verzin je het gewoon
En nu kijk ons aan, twee verloren kinderen in Libanon
Twee madeliefjes zonder hun bloemblaadjes daar op de grond geworpen
De wind voert ons mee en tilt ons op
We brengen de dagen door zonder meer te wachten tot het regent
Voor een stortbui van bruin water
Het compenseert niet, ik weet niet wat je denkt
Zeker dat je ergens aan het blowen bent op een trap
Ik heb een paar keer met de dood gesproken
Ver van me af, aai ik haar en ze slaapt in
In deze trance met verwelkte bladeren
De tijd is een rebel, zoon van een hoer
En hij leert je niet, lichamen splitsen zich
Bochten die afknappen naar een gezamenlijke lijn
Hoeveel tijd heb je om jezelf te zijn? Dat is de vraag
En nu kijk naar jezelf, zeg me dat je vrij bent of ga, vlucht
Ik wil je niet vergeten of je dwingen, dus leg het uit
Dat je het licht ziet met zoveel glans dat het jij bent, refrein
Dat aan het einde van het boek je bij me bent, toch?
Ver weg van het geluid dat je is ingepeperd
Van het vluchten voor agressieve angsten, van passieve jaloezie
Van slapeloze nachten die zonder reden schriften verwoesten, het is jouw gezondheid
Hoeveel schade ze hebben aangericht vanuit Hollywood, ver weg met de zoom
Je zult zien dat niet alles ellende is, jij, alleen
Wildernis als Nymeria
Heks in de middeleeuwen veroordeeld door klootzakken
Toverdranken die je emoties veranderen
En deze wereld valt in stukken, voel je de duizeligheid?
Ontwijkend de stralen van een elektrische Zon
Verstrikt in een somber bijna hermetisch gezelschap
In deze oorlogstijd zijn muzikanten dokters
Hartjes zo koud dat ze als poppen geboren worden
Zonder succes, zonder uitwegen, zonder verdiensten, zonder bloemen, zonder krediet, zonder liefde
Vechtende, niemand wil verliezers liefhebben
Adopterend solitaire harten in kisten
Heb ik beesten gevonden onder enkele besluiten
Die de goden zouden doen beven, als ze bestonden
De mens is een hyena die zijn verdriet verbergt
En zichzelf vergiftigt met zijn eigen bloed als een daad van moed
De angst voor honger wordt niet gestopt door een verdomd draad
Ik ben niet van plan om deel uit te maken van deze zwerm van lafaards
Steek de paal in me en laat me branden tot ik verdwijnt
Dat ze me niet kunnen controleren, ik ben niet van plan om me te cenzureren
De cadans van een fluistering, de kracht van een tank
De slangen die uit je mond kwamen
Probeerden me te verleiden door op korte afstand te schieten
En weer een gebroken glas, weer een gekke scène zonder script
De waarheid zweet me al serieus
Maar wees oprecht, tenminste wees oprecht, wat verwacht je nou?
Dat ik je weer neuk in de lente op het aanrecht?
En een bliksemstraal, dat niemand deze dichter benadert
Het absorberen van schade is verouderd
Kometen vallen die scheuren veroorzaken, ik ben geen metaal
Ze weten alleen hoe ze zich als absurde marionetten moeten gedragen
Als er geen doelen meer zijn om te bereiken, tenzij met jou
Ik kon niet helpen je vergeten te vervagen
Terwijl ik mijn hoofd en tassen verlies
De winter is kouder zonder je jas
Neem mijn hand, neem me mee om te dansen
Als twee vreemden pratend in een bar
Haal me uit mijn twijfels, douche me in zweet
Tango van passies ondergedompeld in liquor
Een kus in Parijs, een rommelige straat
Je gaat verliefd worden zonder het te beseffen
Je kunt niet ontsnappen aan de storm, maar jij
Als je de lucht niet leuk vindt, verzin je het gewoon
Verraad en vertrouwen, angst zonder zekerheid
Schild tegen speer, vuur tegen vorst
Leugens die de balans verstoren, lawines
Evenwichten, wanhoop
Zwaard tegen zwaard, staal tegen hout
Zenuwen tegen kalmte, borst tegen rug
Hallucinaties van levend zijn, misdaad en straf
Dit is de laatste brief die ik je schrijf
En dit is alles wat overblijft
Na een leven vol beloftes die niet komen
Ik breek alles totdat het pijn doet, tot mijn kiezen bloeden
Koop snel emoties want ze vliegen
Harten van Ikea, liefde en ruzie
Ik hou ervan als je boos wordt, maar dat niemand het gelooft
Dat deze vloedgolf te ontsnappen
Het lijkt me klein, Laniakea als je er niet bent