El Culpable Soy Yo
Voy a gritar otra vez
Se van las fuerzas de mí
Las palabras se hicieron extrañas
Tembló mi corazón
El culpable fui yo
Coqueteándole al Sol
Nunca supe darte el precio justo
Cuando me hablaste de amor
Sentí un silencio en la voz
Que cantaba canciones de amor
Lloré, nada pude decir
Alguien dijo: Tu novia se fue
Es la poesía de mi vida triste
De mi vida, de mi vida alegre
Cuando cantaba recordaba versos de Molina
Versos de Gutiérrez
Yo quiero pedir
Dame un castigo Señor
Yo no merezco perdón
Yo no soy bueno
Yo vi su dolor
Pero me puse a reír
Pensé que era más feliz
De aventurero
Y vi frente al mar miles de niños reír
Casi me quise morir de sentimiento
Llevabas en ti un pedacito de mí
Que un día esperaba contar todos mis sueños
Y que el divino ilumine
Allá arriba tu nombre
Y te entregué la gloria, mujer
Voy a gritar otra vez
Nadie me va a responder
Yo no supe sentir tu ternura
Yo no quise creer
Yo te amaba también
Te lo juro ante Dios
Poco a poco sangré más la herida
En tu alma de mujer
Por qué tuvo que ser así
Triste y arrepentido yo estoy
Allá donde puedas estar
De recuerdo te doy mi canción
Es la poesía de mi vida triste
De mi vida, de mi vida alegre
Cuando cantaba recordaba versos de Molina
Versos de Gutiérrez
Yo quiero pedir
Que en penitencia me den
Todas las penas a mí
Y a mis canciones
Juntos bajo el Sol
Conseguiremos el perdón
De tanto hacerte sufrir
Por mis errores
Los niños del mar ya se marcharon de allí
Se vieron cerca de mí y se escondieron
Soy tan pecador que ahora me toca vivir
Pagando el precio y romper tus ilusiones
Y que el divino ilumine
Allá arriba tu nombre
Y te entregué la gloria, mujer
Y que el divino ilumine
Allá arriba tu nombre
Y te entregué la gloria, mujer
Ik Ben de Schuldige
Ik ga weer schreeuwen
Mijn krachten verdwijnen
De woorden werden vreemd
Mijn hart beefde
De schuldige was ik
Flirtend met de zon
Nooit wist ik je de juiste prijs te geven
Toen je me over liefde sprak
Ik voelde een stilte in de stem
Die liefdesliedjes zong
Ik huilde, ik kon niets zeggen
Iemand zei: Je vriendin is weg
Het is de poëzie van mijn treurige leven
Van mijn leven, van mijn blije leven
Toen ik zong, herinnerde ik me verzen van Molina
Verzen van Gutiérrez
Ik wil vragen
Geef me een straf, Heer
Ik verdien geen vergeving
Ik ben niet goed
Ik zag haar pijn
Maar ik begon te lachen
Ik dacht dat ze gelukkiger was
Als avonturier
En ik zag voor de zee duizenden kinderen lachen
Bijna wilde ik sterven van gevoel
Je droeg een stukje van mij in je
Dat ik ooit hoopte al mijn dromen te vertellen
En dat de goddelijke het verlicht
Daarboven je naam
En ik gaf je de glorie, vrouw
Ik ga weer schreeuwen
Niemand gaat me antwoorden
Ik wist je tederheid niet te voelen
Ik wilde niet geloven
Ik hield ook van jou
Ik zweer het je voor God
Langzaam bloedde ik meer van de wond
In je ziel als vrouw
Waarom moest het zo zijn
Verdrietig en berouwvol ben ik
Waar je ook mag zijn
Als herinnering geef ik je mijn lied
Het is de poëzie van mijn treurige leven
Van mijn leven, van mijn blije leven
Toen ik zong, herinnerde ik me verzen van Molina
Verzen van Gutiérrez
Ik wil vragen
Dat ze me in boetedoening geven
Alle straffen aan mij
En aan mijn liedjes
Samen onder de zon
Zullen we de vergeving krijgen
Van zoveel lijden dat ik je deed
Door mijn fouten
De kinderen van de zee zijn daar al vertrokken
Ze zagen me dichtbij en verstopten zich
Ik ben zo'n zondaar dat ik nu moet leven
De prijs betalen en je dromen breken
En dat de goddelijke het verlicht
Daarboven je naam
En ik gaf je de glorie, vrouw
En dat de goddelijke het verlicht
Daarboven je naam
En ik gaf je de glorie, vrouw