Noche sin lucero
Quiero morirme como mueren los inviernos
Bajo el silencio de una noche veraniega
Quiero morirme como se muere mi pueblo
Serenamente, sin quejarme de esta pena
Quiero el sepulcro de una noche sin lucero, luego resucitar para una Luna parrandera
Quiero morirme bajo el beso de una novia
Y en cada verso de un paseo Villanuevero
Quiero robarle los minutos a las horas
Pa' que mis padres nunca se me pongan viejos
Quiero espantar la mirla por la media noche
Y reemplazar su nido por un gajo de luceros
Quiero a mi novia casi una niña flaquita y tierna
Muy sencillita y del alma buena
Con su expresión soñadora
Quiero lo dulce de cañaverales, la fruta madura y un río musical
Para olvidar lo amargo de esta pena
Ahogando el sufrimiento de este mal
Para olvidar lo amargo de esta pena
Ahogando el sufrimiento de este mal
Si me enamoro me verán entristecido
Porque mi suerte tiene alma de papel
Me pone triste cuantos sueños ya perdidos
Amores viejos que murieron el nacer
Tantas promesas se orillan en el camino
Se fueron lisonjeras, y hoy las quiero como ayer
Cuantas tristezas se orillan en el camino
Se fueron lisonjeras, y hoy las quiero como ayer
Quiero escuchar la melodía de aquel canario
Que en un descuido se ha escapado de su jaula
El canta alegre sin embargo solitario
Bajo la sombra de un manguito en la sabana
Quiero partirle el corazón a los guayabos
A filo de una pena que me duele aquí en el alma
Quiero a mi novia casi una niña flaquita y tierna
Muy sencillita y del alma buena
Con su expresión soñadora
Quiero lo dulce de cañaverales, la fruta madura y un río musical
Para olvidar lo amargo de esta pena
Ahogando el sufrimiento de este mal
Para olvidar lo amargo de esta pena
Ahogando el sufrimiento de este mal
Quiero morirme como mueren los inviernos
Nacht zonder Ster
Ik wil sterven zoals de winters sterven
Onder de stilte van een zomernacht
Ik wil sterven zoals mijn dorp sterft
Rustig, zonder te klagen over deze pijn
Ik wil het graf van een nacht zonder ster, dan weer opstaan voor een feestelijke Maan
Ik wil sterven onder de kus van een vriendin
En in elk vers van een wandeling door Villanueva
Ik wil de minuten van de uren stelen
Zodat mijn ouders nooit oud worden
Ik wil de merel wegjagen rond middernacht
En haar nest vervangen door een tak vol sterren
Ik wil mijn vriendin, bijna een dun en teder meisje
Heel eenvoudig en met een goed hart
Met haar dromerige uitstraling
Ik wil het zoete van suikerriet, de rijpe vrucht en een muzikale rivier
Om de bitterheid van deze pijn te vergeten
De lijden van deze ellende te verdrinken
Om de bitterheid van deze pijn te vergeten
De lijden van deze ellende te verdrinken
Als ik verliefd word, zullen ze me treurig zien
Omdat mijn geluk een ziel van papier heeft
Het maakt me verdrietig hoeveel dromen al verloren zijn
Oude liefdes die stierven bij de geboorte
Zoveel beloftes blijven aan de kant van de weg
Ze gingen vleierij, en vandaag wil ik ze zoals gisteren
Zoveel verdriet blijft aan de kant van de weg
Ze gingen vleierij, en vandaag wil ik ze zoals gisteren
Ik wil de melodie horen van die kanarie
Die in een onoplettendheid uit zijn kooi is ontsnapt
Hij zingt vrolijk, maar toch eenzaam
Onder de schaduw van een mangoboom in de savanne
Ik wil de harten van de guayabos breken
Met de scherpte van een pijn die hier in mijn ziel steekt
Ik wil mijn vriendin, bijna een dun en teder meisje
Heel eenvoudig en met een goed hart
Met haar dromerige uitstraling
Ik wil het zoete van suikerriet, de rijpe vrucht en een muzikale rivier
Om de bitterheid van deze pijn te vergeten
De lijden van deze ellende te verdrinken
Om de bitterheid van deze pijn te vergeten
De lijden van deze ellende te verdrinken
Ik wil sterven zoals de winters sterven