November
Het regent en het is november:
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender,
Zijn heimelijke pijnen draagt.
En in de kamer, waar gelaten
Het dagelijks leven wordt verricht,
Schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddaglicht.
De jaren gaan zoals zij gingen,
Er is allengs geen onderscheid
Meer tussen dove herinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid.
Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan den tijd:
Altijd november, altijd regen,
Altijd dit lege hart, altijd .
Noviembre
Llueve y es noviembre:
Otra vez llega el otoño y ataca
al corazón, que triste, pero cada vez más acostumbrado,
lleva sus dolores secretos.
Y en la habitación, donde con resignación
se lleva a cabo la vida diaria,
brilla desde las desoladas calles
una luz vespertina sin color.
Los años pasan como pasaron,
poco a poco no hay diferencia
entre recuerdos mudos
y lo que se vive y se espera.
Perdidos están los caminos tempranos
para escapar del tiempo:
Siempre noviembre, siempre lluvia,
siempre este corazón vacío, siempre.