Sorgens Kammer - Del II
Minnenes ekko stiller timen
Kneblet i tungsinnets lenker faller jeg ifra
Ikke lenger vil jeg være boltet fast i vemodighetens anker
Men endelig få lengselen slukket, Etter å dra
Drakk jeg for meget av livhåpets krus
Tok jeg gledens forfengelighet for gitt
For min strid mot tomhetens smerte, Denne dodsangstens rus
Er det eneste ene igjen, Som er mitt
I min ensomhet vet jeg likevel
At jeg ikke har noen andre å takke enn meg selv
Derfor er jeg rolig når
Repet strammes rundt min nakke
Stumme vitner kan ei gi trost
Menigmann i gravkorets forsamling vil aldri fatte
Det landet av fortapelse
Jeg egenhendig skapte
Denne intense dragning mot dodens portaler
(Har jeg som) en vandrende studie i gråtkvalt messe-noir
Behersket siden tidenes morgen
Men noe jeg aldri lot slippe taket, Var sorgen
Kamer van Verdriet - Deel II
De echo van herinneringen verstilt de tijd
Geketend in de ketens van somberheid laat ik los
Niet langer wil ik vastgebonden zijn aan het anker van weemoed
Maar eindelijk de hunkering stillen, om te vertrekken
Heb ik te veel gedronken uit de beker van hoop
Nam ik de ijdelheid van vreugde voor vanzelfsprekend
Want mijn strijd tegen de pijn van leegte, deze roes van doodsangst
Is het enige dat overblijft, dat van mij is
In mijn eenzaamheid weet ik toch
Dat ik niemand anders heb om te bedanken dan mezelf
Daarom ben ik rustig wanneer
Het touw zich om mijn nek spant
Stille getuigen kunnen geen troost bieden
De gewone man in de samenkomst van het grafkoor zal het nooit begrijpen
Dat land van verlorenheid
Dat ik zelf heb geschapen
Deze intense aantrekkingskracht naar de poorten van de dood
(Heb ik als) een zwervende studie in een huilende zwarte mis
Beheerst sinds het begin der tijden
Maar iets wat ik nooit heb losgelaten, was de verdriet.