We Zijn Niet Meer Twee
Waar is het licht
Van de verlichte liefde
Verstopt gebleven?
Je kwam naar me toe
En toen verdween je weer
Uit het niets
Mijn zoete geliefde
Je toonde
Dat zij en ik
Niet meer twee zijn!
Je ontkent me
Neemt alles blind mee
Waarom
Is het vloeiender
Dan het lijkt te zijn?
En om te denken
Dat memorabele middagen
Die ik doorbracht
Met het idee
Dat ik je zal kussen!
Ik weet niet hoe ik moet opgeven
Ik wil je dag en nacht
Ik weet waar ik recht op heb
Zonder te weten hoe te duiken
Of zelfs te zwemmen
Door de wateren die ik heb gekruist!
Een paar dat in tweeën is verdeeld
Een put vol drama, vol
In de stroom van de eeuwigheid
In een hoek van eenzaamheid
Inheemse zaadjes
Groeien vrij en blij!