Bezdan
Nema me više u tvojim molitvama,
više me putem ne prate.
A noæ mi preti, ponoæ i pusta tama,
kad me se samo dohvate.
Više me ne voliš,
kad se vraæam nisi budna,
ne goriš,
gasne naša zvezda èudna,
lažna srebrna stvar.
Daleko putujem,
vetar nudi neke rime,
kupujem,
pristaju uz tvoje ime,
dva-tri stiha na dar.
Ne slušam više šta šapuæes dok snivaš,
plaši me koga pominješ.
I sve si dalja, a sve mi bliza bivaš,
kao da opet poèinje...
Ali me ne voliš,
to se uvek drugom desi,
govoriš,
ali više ne znam gde si,
da li neko to zna?
Šta sam uradio?
Kakva tužna humoreska!
Gradio
ispod gradova od peska
dubok bezdan bez dna.
Abismo
Ya no estoy en tus oraciones,
ya no me siguen por el camino.
La noche me amenaza, medianoche y oscuridad vacía,
cuando solo me alcanzan.
Ya no me amas,
cuando regreso no estás despierta,
no ardes,
nuestra extraña estrella se apaga,
falsa cosa plateada.
Viajo lejos,
el viento ofrece algunas rimas,
compro,
se ajustan a tu nombre,
dos-tres versos de regalo.
Ya no escucho lo que susurras mientras sueñas,
me asusta a quién mencionas.
Y estás más lejos, pero te vuelves más cercana para mí,
como si todo comenzara de nuevo...
Pero no me amas,
siempre le sucede a otro,
dices,
pero ya no sé dónde estás,
¿alguien lo sabe?
¿Qué he hecho?
¡Qué triste humorada!
Construí
bajo ciudades de arena
un abismo profundo sin fondo.