Nevena
Sale Nað je umro u snu...
Dan se taman zasiveo...
I ne znam šta je sumnjivo tu...
Jer u snu je i živeo...
Kažu da je slutio kraj...
Tobož, nije navio sat...
Pa sad, znao je da gubi taj rat...
Neko ružno sanja, nekom su košmari svitanja
Sveštenik je gunðao psalm...
Ko za kaznu nauèen stih...
Pred kapelom nobles i šljam...
Iz istog puka Poraženih...
Sreæom, nije imao šta...
Pošto ne bi imao kom...
Arèio je život po svom...
Testament? Tek skica na kutijici šibica
Strpljivi prsti neminovnosti razlažu uvod pesme koju dobro znam
I ako još išta ima da se oprosti i to ti noæas opraštam
Huèi okean neizbežnosti... Pritislo nebo laki til tavanice
Al' to se leèi s dve-tri kapi nežnosti u vinu iz Ravanice
Sale Nað je umro u snu...
Slutim da je snivao Srem?
Onaj bunar studen pri dnu...
I šarom loze zasenèen trem...
Slutim da je snivao Nju...
Èije ime sam gospod zna?
I da se u jeèmu tog sna jednostavno zbilo to što ga je i ubilo?
Strpljivi prsti neminovnosti razlažu uvod pesme koju dobro znam
I ako još išta ima da se oprosti i to ti noæas opraštam
Huèi okean neizbežnosti... Pritislo nebo laki til tavanice
Al' to se leèi s dve-tri kapi nežnosti u vinu iz Ravanice
Nevena
Sale Nað ist im Traum gestorben...
Der Tag hat sich dunkel verhüllt...
Und ich weiß nicht, was daran verdächtig ist...
Denn im Traum hat er gelebt...
Man sagt, er hat das Ende geahnt...
Sozusagen, er hat die Uhr nicht gestellt...
Jetzt wusste er, dass er diesen Krieg verliert...
Jemand träumt hässlich, jemand hat Albträume beim Morgengrauen.
Der Priester murmelte einen Psalm...
Wie zur Strafe, ein gelernter Vers...
Vor der Kapelle, Adelige und Gesindel...
Aus demselben Volk der Besiegten...
Zum Glück hatte er nichts...
Weil er keinen hatte...
Er lebte sein Leben nach seinen Regeln...
Testament? Nur eine Skizze auf einer Zündholzschachtel.
Geduldige Finger der Unvermeidlichkeit zerlegen den Einstieg in das Lied, das ich gut kenne.
Und wenn es noch etwas gibt, das zu vergeben ist, dann vergebe ich dir das heute Nacht.
Der Ozean des Unvermeidlichen rauscht... Der Himmel drückt sanft auf die Decke.
Aber das heilt man mit zwei, drei Tropfen Zärtlichkeit im Wein aus Ravanica.
Sale Nað ist im Traum gestorben...
Ich ahne, dass er von Srem träumte?
Der Brunnen, kalt am Grund...
Und der Schatten der Reben, der den Raum verdunkelt...
Ich ahne, dass er von ihr träumte...
Wessen Name nur der Herr weiß?
Und dass sich im Echo dieses Traums einfach das ereignete, was ihn auch getötet hat?
Geduldige Finger der Unvermeidlichkeit zerlegen den Einstieg in das Lied, das ich gut kenne.
Und wenn es noch etwas gibt, das zu vergeben ist, dann vergebe ich dir das heute Nacht.
Der Ozean des Unvermeidlichen rauscht... Der Himmel drückt sanft auf die Decke.
Aber das heilt man mit zwei, drei Tropfen Zärtlichkeit im Wein aus Ravanica.