395px

Olivera

Djordje Balasevic

Olivera

Na pragu svojih dvadesetih
bio sam laka roba,
bile su moderne barabe onih dana.

Ne želim svega ni da se setim,
hteo sam, eto, sve da probam,
zvalo me zabranjeno voæe s raznih grana.

Sad žalim, da,
al' šta sam znao ja?
Ti si bila još devojèica.
Leteo je kao leptir tvoj èuperak.

Drugi bi sve
imalo smisao,
drukèije bih život disao
da sam znao da postojiš Olivera.

Možda sam a da nisam znao
pred isti izlog s tobom stao,
možda smo zajedno iz voza negde sišli?

Možda si sasvim blizu bila,
ulicom mojom prolazila
i možda smo se na trenutak mimoišli?

Sad žalim, da,
al' šta sam znao ja?
Ti si bila još devojèica,
daleko od oga oka i mog pera.

Drugi bi sve
imalo smisao,
ne bih svakoj pesme pisao
da sam znao da postojiš Olivera.

Drugi bi sve
imalo smisao,
ja bih iz te gužve zbrisao
i nikom ne bi bilo jasno šta ja to smeram.

Znao bih gde
da sebi naðem mir,
skrio se u tajni manastir
i èekao da ti odrasteš Olivera.

Olivera

En el umbral de mis veinte años
fui presa fácil,
eran los matones modernos de aquellos días.

No quiero ni recordarlo todo,
quería, sí, probarlo todo,
me llamaba la fruta prohibida de diversas ramas.

Ahora lamento, sí,
pero ¿qué sabía yo?
Tú eras apenas una niña.
Tu mechón volaba como una mariposa.

Para otros todo
tenía sentido,
respiraría la vida de manera diferente
si hubiera sabido que existías, Olivera.

Quizás estuve sin saberlo
parado frente al mismo escaparate contigo,
tal vez bajamos juntos de un tren en algún lugar.

Quizás estuviste muy cerca,
pasando por mi calle,
y tal vez nos cruzamos por un instante.

Ahora lamento, sí,
pero ¿qué sabía yo?
Tú eras apenas una niña,
lejos de mi vista y de mi pluma.

Para otros todo
tenía sentido,
no escribiría canciones a cualquiera
si hubiera sabido que existías, Olivera.

Para otros todo
tenía sentido,
me habría alejado de esa multitud
y nadie entendería mis intenciones.

Sabría dónde
encontrar paz para mí,
me escondería en un monasterio secreto
y esperaría a que crecieras, Olivera.

Escrita por: