Castillo de Arena
Ves como se hunde tu castillo de arena, preguntate si en verdad te merece la pena seguir ahi como un MC, dando el pego, cuando este juego dejo hace tiempo ya de ser tu juego. [x2]
Yeah, tampoco tienen eleccion, cada cabron quiere su trozo, cuando miran la ventana y piensan, mierda. Agarra ese fantasma antes que cometa un fallo irreversible, muestra una actitud insensible, a mi esa treta no me sirve.
Vengo a enfatizar la sensacion a un diferente grado, no es esnifar pegamento con doce, se te ve cansado. Derretido, el tiempo quita mas que da,
pueden llamarme poeta urbano, la verdad es que me da igual, solo vengo a tratar este jodido invierno con palabras. Cuando se abre el corazon y sale un clon de irritacion, camino en llamas, es cuando el debil cierra el parpado, cualquier cuaderno es arido y las voces dicen, clavalo.
Soy el eficiente, el informe te daria al detalle,
no me importa que se declaren como salen, pero ocultan tanto y se les vuelve en contra veo con nitidez, como el renglon aporta y la verdad no importa quien.
Sentado en mi escritorio, estoy mirando delante de un folio, comprendi, me veo sufrir, porque estoy envuelto en el odio. Me ciego cuanto cojo y tengo el boligrafo, no aparecen parrafos, y alcanzo ahora mil grados centigrados. Se que tengo algo para dar, es dificil de encontrar, mi sueño es ver cuellos balancear en actividad. Lo que no saben, es que tengo un arpon en vez de un lapiz, lo clave sobre el tapiz y luego lo empape en barniz.
Ayer la lucidez cruzo la puerta y se me fue,
no vi a donde iba, pero no me importa, ni el por que. La verdad que no me interesa ni siquiera ni donde este, estas son letras del infierno que estan sonando asi de bien. Mira, tengo el anticipo de la visita, aqui no hace falta ni pitonisa,
ni el escenario, ahora sabemos quienes te pisan.
Me he echado un calculo, y luego he preguntadole al oraculo, ¿quien llega a la medianoche? Dos criaturas, momento magico.
Ves como se hunde tu castillo de arena, preguntate si en verdad te merece la pena seguir ahi como un MC, dando el pego, cuando este juego dejo hace tiempo ya de ser tu juego. [x2]
Y si la inspiracion se va con otro y cada folio es un desierto, y sabes que ahi fuera te quieren ver fallar, estan atentos. Algo avisa dentro, como un pinchazo, dales un motivo y nunca mas levantas cabeza del charco. Puto MC de invernadero, a mi con que, me se la trampa, va saltandose el guion, todo va bien, ¿verdad? Aparca, y si no te importa, somos lo contrario, por definicion, aguantan la respiracion, mordiendo el labio. Soy el legendario, no el maldito MC con mas sabor,
y pongo un punto aparte, me suda un cojon el contrincante. No entiendo que van a salvar con esa propaganda enferma. Pongo tu habilidad en quiebra,
no vengo a educarte, quieren estafarte, di que solo es musica, no encierran mas maldad jamas, que va, que la politica. No fue mi boca sucia, fue tu habilidad para mancharte, invoca la suerte, contrincante.
Me infiltro como el agua, por medio de tus paredes, si no tienes algo oculto aqui, mejor que no te quedes. La verdad que nos sorprende, nada quiere en el suelo veros, a los creados de Block Massacre, nos comeis los huevos. Es asi de facil, amortizar esta situacion, la comparacion de mi, siempre va asociada con desamor, la desaprovacion del ser supremo es lo que importa, al inutil y sorprendido, le soltaremos un par de tortas.
Que cuando cogia la hoja, mi mente se quedaba en blanco, no soy asi, duo visitante del estanco, y sin embargo, una nube de humo cubria mi cabeza, no me dejaba pensar, ni ver, ahora soy un encilopedia del Everest. Si estas bloqueado, dale al menu, pulsa almohadilla, y acierta si piensas que rap sucio viene desde Sevilla. Por favor... tengo seguidores como el Coran, los que no tuvieron fe en nosotros ahora pregunto: ¿donde estan?
Ves como se hunde tu castillo de arena, preguntate si en verdad te merece la pena seguir ahi como un MC, dando el pego, cuando este juego dejo hace tiempo ya de ser tu juego. [x2]
Zandkasteel
Zie hoe je zandkasteel instort, vraag jezelf af of het echt de moeite waard is om daar te blijven als een MC, te doen alsof, terwijl dit spel al lang niet meer jouw spel is. [x2]
Ja, ze hebben ook geen keuze, elke klootzak wil zijn stuk, als ze naar het raam kijken en denken, verdomme. Grijp die geest voordat hij een onomkeerbare fout maakt, toon een ongevoelige houding, die truc werkt voor mij niet.
Ik kom de sensatie op een ander niveau benadrukken, het is niet als lijm snuiven met twaalf, je ziet er moe uit. Gesmolten, de tijd neemt meer dan het geeft,
ze kunnen me een urban dichter noemen, maar eerlijk gezegd kan het me niets schelen, ik kom alleen deze verdomde winter met woorden aanpakken. Wanneer het hart opengaat en er een kloon van irritatie naar buiten komt, loop ik in vlammen, het is wanneer de zwakke zijn oog sluit, elk schrift is droog en de stemmen zeggen, prik het erin.
Ik ben de efficiënte, het rapport zou je in detail geven,
het kan me niet schelen hoe ze zich verklaren, maar ze verbergen zoveel en het draait tegen hen, ik zie helder, hoe de regel bijdraagt en de waarheid maakt niet uit wie.
Zittend aan mijn bureau, kijk ik naar een vel papier, ik begrijp, ik zie mezelf lijden, omdat ik omringd ben door haat. Ik word blind van wat ik pak en heb de pen, er verschijnen geen alinea's, en ik bereik nu duizend graden Celsius. Ik weet dat ik iets te geven heb, het is moeilijk te vinden, mijn droom is om nekken te zien wiegen in activiteit. Wat ze niet weten, is dat ik een harpoen heb in plaats van een potlood, ik prik het op het tapijt en daarna doop ik het in vernis.
Gisteren stak de helderheid de deur binnen en ging weer weg,
ik zag niet waar het heen ging, maar het kan me niet schelen, noch waarom. De waarheid interesseert me niet eens waar je bent, dit zijn letters van de hel die zo goed klinken. Kijk, ik heb de vooruitgang van het bezoek, hier is geen waarzegster nodig,
en het podium, nu weten we wie je onder de voet loopt.
Ik heb een berekening gemaakt, en toen vroeg ik de orakel, wie komt er om middernacht? Twee wezens, magisch moment.
Zie hoe je zandkasteel instort, vraag jezelf af of het echt de moeite waard is om daar te blijven als een MC, te doen alsof, terwijl dit spel al lang niet meer jouw spel is. [x2]
En als de inspiratie met een ander weggaat en elk vel een woestijn is, en je weet dat ze daarbuiten willen zien dat je faalt, ze zijn alert. Iets waarschuwt binnenin, als een steek, geef ze een reden en je komt nooit meer uit de modder. Klootzak MC van de broeikas, wat maakt het mij uit, ik ken de valstrik, het script wordt overgeslagen, alles gaat goed, toch? Parkeer, en als het je niet uitmaakt, we zijn het tegenovergestelde, per definitie, houden de adem in, bijten op de lip. Ik ben de legendarische, niet de verdomde MC met meer smaak,
en ik zet een punt, het kan me geen reet schelen wat de tegenstander doet. Ik begrijp niet wat ze gaan redden met die zieke propaganda. Ik zet je vaardigheid onder druk,
ik kom niet om je te onderwijzen, ze willen je oplichten, zeg dat het gewoon muziek is, het bevat nooit meer kwaad dan, nee, dan de politiek. Het was niet mijn vuile mond, het was jouw vaardigheid om jezelf te besmeuren, roep het geluk aan, tegenstander.
Ik infiltreer als water, door jouw muren heen, als je hier niets te verbergen hebt, blijf dan beter weg. De waarheid verrast ons, niemand wil jullie op de grond zien, de makers van Block Massacre, jullie kunnen me de kloten. Het is zo eenvoudig, deze situatie amortiseren, de vergelijking met mij, altijd geassocieerd met liefdesverdriet, de afkeuring van de opperste is wat telt, de nutteloze en verraste, krijgen een paar klappen.
Want wanneer ik het blad pak, blijft mijn geest leeg, ik ben niet zo, bezoeker van de tabak, en toch bedekte een rookwolk mijn hoofd, het liet me niet denken, noch zien, nu ben ik een encyclopedie van de Everest. Als je vastzit, ga naar het menu, druk op het hekje, en raad als je denkt dat vuile rap uit Sevilla komt. Alsjeblieft... ik heb volgers zoals de Koran, degenen die geen geloof in ons hadden, vraag ik nu: waar zijn ze?
Zie hoe je zandkasteel instort, vraag jezelf af of het echt de moeite waard is om daar te blijven als een MC, te doen alsof, terwijl dit spel al lang niet meer jouw spel is. [x2]