Lamento Sertanejo
Por ser de lá
Do sertão, lá do cerrado
Lá do interior do mato
Da Caatinga, do roçado
Eu quase não saio
Eu quase não tenho amigo
Eu quase que não consigo
Viver na cidade sem ficar contrariado
Por ser de lá
Na certa por isso mesmo
Não gosto de cama mole
Não sei comer sem torresmo
Eu quase não falo
Eu quase não sei de nada
Sou como rês desgarrada
Nessa multidão, boiada caminhando a esmo
Lamento Sertanejo
Omdat ik daar vandaan kom
Uit het achterland, daar van de savanne
Daar uit het binnenland van het bos
Van de Caatinga, van het akkerland
Ik ga bijna nooit weg
Ik heb bijna geen vrienden
Ik kan bijna niet
In de stad leven zonder gefrustreerd te zijn
Omdat ik daar vandaan kom
Zeker daarom
Hou ik niet van een zacht bed
Ik weet niet hoe ik zonder spek moet eten
Ik praat bijna niet
Ik weet bijna niets
Ik ben als een loslopende koe
In deze menigte, een kudde die doelloos rondloopt