Beneath The Surface
Is there ever really a right time?
You had led me to believe
Someday you'd be there for me.
When the stars above aligned,
When you weren't so consumed...
I kept looking for the clues.
So I waited in the shadows of my heart
And still the time was never right.
Until one day I stopped caring
And began to forget why I longed to be so close.
And I disappeared into the darkness
And the darkness turned to pain
And never went away
Until all that remained
Was buried deep beneath the surface.
A shell of what things could have been.
Tired bones beneath a veil
Of guarded secrets all to frail
Sad to think I never knew
You were searching for the words,
For the moment to emerge.
Yet, the moment never came.
You couldn't risk my fragile frame.
Until one day you stopped caring
And began to forget why you tried to be so close.
And you disappeared into the darkness
And the darkness turned to pain
And never went away
Until all that remained
Was buried deep beneath the surface.
I would scream just to be heard,
As if yelling at the stars.
I was bleeding just to feel.
You would never say a word.
Kept me reaching in the dark.
Always something to conceal.
Until one day I stopped caring
And began to forget why I longed to be so close.
And I disappeared into the darkness
And the darkness turned to pain
And never went away
Until all that remained
Was buried deep beneath the surface.
Beneath the surface.
Onder De Oppervlakte
Is er ooit echt een goed moment?
Je had me doen geloven
Dat je ooit voor me zou zijn.
Toen de sterren boven uitgelijnd waren,
Toen je niet zo in beslag genomen was...
Ik bleef zoeken naar de aanwijzingen.
Dus wachtte ik in de schaduwen van mijn hart
En toch was de tijd nooit goed.
Totdat op een dag ik stopte met geven
En begon te vergeten waarom ik zo dichtbij wilde zijn.
En ik verdween in de duisternis
En de duisternis werd pijn
En ging nooit meer weg
Totdat alles wat overbleef
Diep begraven was onder de oppervlakte.
Een schim van wat het had kunnen zijn.
Vermoeide botten onder een sluier
Van beschermde geheimen, zo teer
Jammer om te denken dat ik nooit wist
Dat jij zocht naar de woorden,
Voor het moment om tevoorschijn te komen.
Toch kwam het moment nooit.
Je kon mijn kwetsbare ik niet riskeren.
Totdat op een dag je stopte met geven
En begon te vergeten waarom je zo dichtbij wilde zijn.
En je verdween in de duisternis
En de duisternis werd pijn
En ging nooit meer weg
Totdat alles wat overbleef
Diep begraven was onder de oppervlakte.
Ik zou schreeuwen om gehoord te worden,
Alsof ik naar de sterren schreeuwde.
Ik bloedde gewoon om te voelen.
Je zou nooit een woord zeggen.
Hield me in het donker aan het reiken.
Altijd iets om te verbergen.
Totdat op een dag ik stopte met geven
En begon te vergeten waarom ik zo dichtbij wilde zijn.
En ik verdween in de duisternis
En de duisternis werd pijn
En ging nooit meer weg
Totdat alles wat overbleef
Diep begraven was onder de oppervlakte.
Onder de oppervlakte.