De dodenrit
We rijden met de trojka door 't eindeloze woud
Het vriest een graad of dertig, het is winter en vrij koud
De paardehoeven knersen in de pasgevallen sneeuw
't Is avond in Siberie, en nergens is een leeuw
We reizen met de kinderen, al zijn ze nog wat jong
Door 't eindeloze woud waarover ik zo-even zong
Een lommerrijk en zeer onoverzichtelijk terrein
Waarin men zich gelukkig prijst dat er geen leeuwen zijn
We zijn op weg naar Omsk, maar de weg daarheen is lang
En daarom vullen wij de tijd met feestelijk gezang
Intussen gaat zich iets bewegen in de achtergrond:
Iets donkers en iets talrijks, en het lijkt me ongezond
Ze zijn nog vrij ver achter ons, ik zie ze echter wel
Het is een hele massa en ze lopen nogal snel
En door ons achterna te lopen halen zij ons in
Wat onvoordelig uit kan pakken voor een jong gezin
De donkere gedaanten zijn bijzonder vlug ter been
Ze lopen op vier poten, en ze kijken heel gemeen
Ze hebben grote tanden, dat is duidelijk te zien
Het zijn waarschijnlijk wolven, en kwaadaardig bovendien
Al is de toestand zorgelijk, ik raak niet in paniek
Ik houd de moed erin door middel van de volksmuziek
We kennen onze bundel en we zingen heel wat af
Terwijl de wolven nader komen in gestrekte draf
Het is van hier naar Omsk nog een kleine honderd werst
't Is prettig dat de paarden net vanmiddag zijn ververst
Wel jammer dat de wolven ons toch hebben ingehaald
Men ziet de flinke eetlust die hun uit de ogen straalt
We doen heel onbekommerd en we zingen continu
Toch moet er iets gebeuren onder moeders paraplu
En zonder op te vallen overleg ik met mijn vrouw
"Wie moet er aan geloven," zeg ik, "toe, bedenk eens gauw"
"Moet Igor het maar wezen?", "Nee, want Igor speelt viool"
"Wat vind je van Natasja?", "Maar die leert zo goed op school!"
"En Sonja dan?", "Nee, Sonja niet, zij heeft een mooie alt"
Zodat de keus tenslotte op de kleine Pjotr valt
Dus onder het gezang pak ik het ventje handig beet
Daar vliegt hij uit de trojka met een griezelige kreet
De wolven hebben alle aandacht voor die lekkernij
Nog vierentachtig werst en o, wat zijn wij heden blij
We mogen Pjotr wel waarderen om zijn eetbaarheid
Want daardoor raken wij die troep voorlopig even kwijt
Zo jagen wij maar voort als in een gruwelijke droom
Ajo ajo ajo al in die hoge klapperboom
Daar klinkt weer dat gehuil, en onze hoop is weer verscheurd
De wolven zijn terug en nu is Sonja aan de beurt
Daar gaat het arme kind, zij was zo vrolijk en zo braaf
Nog achtenzestig werst en in Den Haag daar woont een graaf
Ik zit nog na te peinzen en mijn vrouw stort menig traan
En kijk daar komen achter ons de wolven al weer aan
Dus Igor, 't is wel spijtig maar jij wordt geen virtuoos
Nog tweeenvijftig werst en daar was laatst een meisje loos
Nu Igor is verwijderd hebben wij weer even rust
Maar nee, daar zijn de wolven weer, op nog een part belust
De doodskreet van Natasja snijdt ons pijnlijk door de ziel
Nog zesendertig werst en in blauwgeruite kiel
Mijn vrouw en ik zijn over, dus we zingen een duet
En als 't even mee wil zitten halen we het net
Helaas, ik moet haar afstaan aan de hongerige troep
Nu nog maar twintig werst en Hoeperdepoep zat op de stoep
Ik zing nu weer wat lustiger want Omsk komt in zicht
Ik maak een sprong van blijdschap en verlies mijn evenwicht
Terwijl de wolven mij verslinden, denk ik "Dat is pech
Ja Omsk is een mooie stad, maar net iets te ver weg"
El viaje de los muertos
Cabalgamos en trineo por el bosque interminable
Hace treinta grados bajo cero, es invierno y bastante frío
Los cascos de los caballos crujen en la nieve recién caída
Es noche en Siberia, y no hay leones por ningún lado
Viajamos con los niños, aunque son un poco jóvenes
Por el bosque interminable del que cantaba hace un momento
Un terreno frondoso y muy confuso
Donde uno se alegra de que no haya leones
Nos dirigimos a Omsk, pero el camino es largo
Y por eso llenamos el tiempo con cantos festivos
Mientras algo se mueve en el fondo:
Algo oscuro y numeroso, y me parece poco saludable
Aunque están bastante lejos detrás de nosotros, los veo claramente
Es una multitud y corren bastante rápido
Y al seguirnos, nos alcanzarán
Lo cual puede ser desfavorable para una joven familia
Las figuras oscuras son muy ágiles
Corren en cuatro patas y parecen muy malvados
Tienen grandes dientes, eso es evidente
Probablemente sean lobos, y malvados además
Aunque la situación es preocupante, no entro en pánico
Mantengo el ánimo con música folclórica
Conocemos nuestro repertorio y cantamos mucho
Mientras los lobos se acercan a paso ligero
Faltan solo cien verstas de aquí a Omsk
Es bueno que los caballos hayan descansado esta tarde
Es una lástima que los lobos nos hayan alcanzado
Se puede ver el hambre en sus ojos
Actuamos con despreocupación y cantamos sin parar
Sin embargo, algo debe hacerse bajo el paraguas de mamá
Y sin llamar la atención, discuto con mi esposa
'¿Quién será el sacrificado?', digo, 'vamos, piensa rápido'
'¿Qué tal Igor?', 'No, porque Igor toca el violín'
'¿Qué opinas de Natasja?', '¡Pero ella estudia tan bien!'
'¿Y Sonja entonces?', 'No, no a Sonja, ella tiene un hermoso contralto'
Así que la elección finalmente recae en el pequeño Pjotr
Así que mientras cantamos, agarro al chico hábilmente
Y lo arrojo del trineo con un grito escalofriante
Los lobos prestan toda su atención a esa delicia
Faltan ochenta y cuatro verstas y ¡oh, qué felices estamos hoy!
Apreciamos a Pjotr por su comestibilidad
Por lo tanto, nos deshacemos temporalmente de esa horda
Así que seguimos adelante como en un sueño horrible
Ajo ajo ajo, en ese alto cocotero
Escuchamos de nuevo ese aullido, y nuestra esperanza se desvanece
Los lobos han regresado y ahora es el turno de Sonja
Allá va la pobre niña, era tan alegre y tan buena
Faltan sesenta y ocho verstas y en La Haya vive un conde
Sigo reflexionando y mi esposa derrama muchas lágrimas
Y allí vienen los lobos de nuevo detrás de nosotros
Así que Igor, es lamentable pero no te convertirás en virtuoso
Faltan cincuenta y dos verstas y hace poco una niña se perdió
Ahora que Igor ha sido eliminado, tenemos un poco de paz de nuevo
Pero no, ahí están los lobos de nuevo, ansiosos por otra presa
El grito de muerte de Natasja nos corta el alma
Faltan treinta y seis verstas y en camisa de cuadros azules
Mi esposa y yo estamos acabados, así que cantamos un dúo
Y si todo va bien, lo lograremos
Lamentablemente, debo entregarla a la hambrienta manada
Ahora solo quedan veinte verstas y Hoeperdepoep estaba en la puerta
Canto ahora con más alegría porque Omsk está a la vista
Salto de felicidad y pierdo el equilibrio
Mientras los lobos me devoran, pienso 'Qué mala suerte
Sí, Omsk es una ciudad hermosa, pero un poco lejos'